ne fark eder

içime doğdu heralde

2011-11-23T21:00:00.004+02:00

freddie seni özledim diye girdim youtube'a biraz dinleyeyim diye...belki de hayatımda ilk kez özledim. çok garip. sonra neden bilmiyorum video'nun altında reklamımsı birşey var, "Playing at Babylon, Istanbul on Nov 24, 2011" kendi kendime oha dedim türkiyeden tıkladığım için altına virütük reklam çıktı heralde diye, sonra bugünün tarihine baktım, (şuursuzum ya) 23 kasım, evet şüphelerim gitti kesin spam. ama tıkladım yine de (meraklı köfteci)meğer cingi diye bir grup queen söyler çalarmış onların konseri varmış. peki neden tam o gün, ne tesadüf derken meğer freddie'nin ölüm yıl dönümü anısınaymış...20 sene önce dünyadan ayrılan hayat dolu güzel zerdüşt insan pek çoklarına göre anlamlı bir hayat yaşadığını düşünüyorum.

6 mayıs

2011-05-06T22:27:00.005+03:00

Karl Marx 5 mayıs 1818'de doğdu.
Deniz Gezmiş, Yusuf Aslan ve Hüseyin İnan 6 mayıs 1972 güneşini görmeden katledildiler.
"gülünun solduğu akşam" kitabının yazarı Erdal Öz 6 mayıs 2006'da hayatını kaybetti.
ve Deniz'lerin avukatı Halit Çelenk bugün 6 mayıs 2011'de toprağa verildi.
garip bir gün bu gün, kimsesiz.

gelenler nereye geldiklerini bilmez gidenler nereye gittiklerini... herkesin tek sahip olduğu o mezar taşına yazılan "tire"'den başkası değil ki.

istanbul

2011-04-20T22:31:00.003+03:00

beni yendin istanbul derler ya beni yedin istanbul o aslında. hatta içtin bitirdin bünyemde su kalmadı kuruttun. belki de sadece yanlış frekanstan dinleyen bir dinleyicinim hani derler ya fine tuning işte ondan lazım. cızırdıyor mütemadiyen bazen çeker gibi oluyor ama nafile şarkının en güzel yerinde kulaklarım karıncalanıyor. umurumda değil dostum seni yenmek falan boşuna tüylerini kaldırma horozlanma, benim seninle ne işim olur, içinde debelenmekten başka. sen bir insan olsan neye benzerdin hiç sordun mu kendine. sakinlerinden esinlenirdin herhalde. sabah 6da kalkan servisle okula giden çer çöple beslenen bol egzoz çeken, bazen bali bazen esrar saçlarını renkten renge boyatan karın tokluğuna çöplerini karıştıran sağda solda slogan atan slogan atanın kafasına bindiren hayvan gibi cipinle şey kadar yoldan geçmeye çalışan işe geç kalan işten geç çıkan hatta çıkamayan kalp çarpıntısı içinde huzur arayan. yazık bebeğim sana.

zaman sen adamı ne edersin

2011-02-27T23:04:00.007+02:00

jack nicholson abime bak ya! bu filmi bizim korsan dvd'cilerden bulabilir miyiz acaba? hiç sanmam..

Psych out-1968

kırmızı şiir

2011-02-04T17:06:00.002+02:00

onlar şaşı yıllardı biliyorum

hepsi sakal bırakmışlardı

bizde tabii

saçlarımız uzundu

ağdalıydı aşklarımız

yanlızca barikatlarda öpüşürdük

gotik dolmuşlar geçerdi kazancı yokuşundan

ve kaldırım taşı büyüklüğündeydi kinlerimiz.

gençtik

yakışıklıydık

taşı sıksak suyunu çıkarırdık,

en çok kırmızı yakışırdı bize

duvar yazılarında sevişir

tecilli bir ölümü yaşardık

bütün ağaçlar kıştı

çok eskilerden bir zamandı

unutulmuş bir sokakta

koskoca bir duvarı

kıpkızıl bir aşka boyamıştık

Necip Turaman

çok sevdiğim Necip abinin yazdığı bu şiiri internetin sonsuz gibi görünen uzayına göndermek istedim.

bir vietnam çorbası - pho

2011-01-06T21:33:00.005+02:00

soğuk günler için birebir. vaktiniz veya bu çorbayı sevecek sevdikleriniz varsa deneyebilirsiniz. şimdi ilikli kemiği alıp, belki de bir kaç parça etle,3 saat, anason zencefil kişniş tarçın karanfil ile haşlıyoruz (yalnız kemikleri ilk 10 dk.solo haşlayıp sonra suyunu değiştirin, o su içilmez). sonra bu haşlama suyu soğutup ertesi gün üstündeki yağını atmak suretiyle tekrar kaynatıyoruz. ayrı bir kapta pirinç noodle'ları haşlıyoruz büyük kasemizin içine süzüp koyuyoruz.üzerine neredeyse arkası görünecek kadar ince kesilmiş etleri çiğ koyuyoruz (ben anne usulü haşladım doğrusu) üzerine haşlanmış suyu kaynar vaziyette döküyoruz böylece etler pişiyor. üstüne nane limon fesleğen soya filizi taza soğan allah ne verdiyse ilave ediyoruz acı sos çok mühim.

çok anlıyor gibi bir de tarifini verdim.

düzgün tarif
bazı malzeme tedarik için:
1
2

2011

2011-01-06T08:59:00.001+02:00

Buenos Años Nueve!!!

2010-10-12T19:17:00.001+03:00

29 yaşımın son gününde elanis dinleyip durdum. halbuki 30larda da dinlenebilir değil mi, neden vedalaştık şimdi? :)

Fütursuzluk özlemi

2010-09-01T17:29:00.001+03:00

İçime güneş doğuyor bu şarkıyı her dinlediğimde.
Bir şeyler yapmak istiyorum hemen harekete geçmek
Koşmak denize atlamak
Devirmek bir şeyleri bozmak yeniden yapmak
Sağa sola çarparak yürümek
Düşmek tekrar kalkmamak
Orada uyumak
Kahvaltıda bira içmek
Hiçbir işe yarama mecburiyeti hissetmemek
lakin kendimce bir işe yaramak
Sokaklarda gezmek
Değişik insanlarla değişik diyaloglara girmek
Bilmediğim şeyler öğrenmek
Keyfime bakmak gülmek sızmak
Denk gele bir otobüse binmek
Denk gele bir durakta inmek
Tren yolu kenarındaki çimenlerde yatmak
Resim yapmak fotoğraf çekmek uçurtma uçurmak meşguliyet yaratmak

Aman yarabbi!!!! Kurtar beni!!!!!!

Hayatımda herşey değişir amma bu şarkı değişmez

Lyrics | Rudie Can't Fail lyrics

2010-08-30T02:42:00.003+03:00

yalnız olmak bazen yalnızca yalnız olmaktır

2010-08-30T02:25:00.002+03:00

işe gidilmeyen resmi tatiller insanlara verilen büyük bir hediye değildir. biz insanlar bizim olan zamanımızı birilerinin daha fazla para kazanmasına adayıp sonra bunun bir kısmını geri alınca sevinen bir canlı türü olduk ne yazık ki. en güzel yıllarımızı ve günün en verimli saatlerini mesai denilen başlangıcı olup sonu her zaman belli olmayan zaman aralıkları olarak satıyoruz.
değişen bir şey yok, insanların ortalama yaşam süresi arttı ama kendilerine ve sevdiklerine ayırdıkları zaman süresi kısaldı.

2010-08-16T18:16:00.003+03:00

saçma salak işler.
geçse de günler kurtulsam.

insanlar ve ölmeden önce yapmak istediklerini söylerken ki yüz ifadeleri

2010-07-12T18:58:00.006+03:00

güzel bir proje :)

http://www.beforeidieiwantto.org/

i phone and you?

2010-06-08T20:55:00.005+03:00

iphone 4 çıkmış.

bunun biri, ikisi ve üçü de varmış yani öyle mi?

4 kat daha ince, 4 kat daha iyi çözünürlüğe sahipmiş.

şimdi iphone üçünü, dördüncüsüyle değiştirmek için heyecanla sıraya giren insanlar vardır kesin.

teeyyyy...

5.sinden beklentim 5 kat daha iyi birşeyler yapması. orkid reklamına döndü telefon işi, üstüne bir de mavi sıvı döküp test ettiler mi tamam. sualtında çalışan i phone çıktı, bakın...

şırrrr...

teyyyydirteyyyyy

üstüne para alıp gezme

2010-05-09T21:39:00.003+03:00

ayda 5000 tl maaşlı bu sene sonuna kadar dünyayı gezecek bir kadın bir erkek olmak üzere bir çift arıyorlar. ets turun anlaşmalı otellerinde kalacak klasik turistik geziden uzak kendi tatil programını yapabilecek birileri olmalıymış. uygun olanlar başvursun vallahi bir kaç günü kalmış başvuru süresinin. tek kaygı ets tur otellerinde kalmak zorunda olmak olabilir, ne biliyim havuz kenarı elde kokteyli fotoğraf gibi şeyler bilemiyorum, bir gidip konuşmak lazım. güzel bir fırsat olduğu kesin!

http://www.istebenimtatilim.com/

potansiyel anneler günüm kutlu olsun

2010-05-09T21:36:00.002+03:00

bir nevi yabancılaşma

2010-04-02T14:31:00.002+03:00

üstümde hiç beslemediğim canlıların yününden örülmüş ceketim

bu ceketin de insanlığın ilk keşiflerinden biri olan bir kuşağı var

adını bile bilmediğim insanların elinden pişmiş yemeklere,

hiç yüzmediğim denizlerin tuzunu katmışlığım var

nasıl çalıştığını anlayamadığım makinaların içinde,

nerden buharlaşıp geldiğini bilmediğim bulutlara bakıp

dillerini konuşamadığım insanların ülkelerine gitmişliğim var

fiziksel olarak varlığımı sürdürmemi sağlayan,

bedenimi her nasılsa harika bir şekilde yöneten bir beynim var

bazen hiçbirşeyi anlamama izin vermeyen,

kendimi sabitsiz bir pergel gibi hissettiren bir aklım,

bu aklın da içinde

anlar var fotoğraf gibi, insanlar var karşımda gibi, hayaller var yaşanmış gibi

sonra ben doğmadan ölen, ben öldükten sonra doğacak akrabalarım var

hiç okumadığım kitaplar var, çalışıp da kazandığımı sandığım parayla alınan

merak ediyorum

benden uzakta hiç göremediğim sevdiklerimi,

duyamadığım sessizlikleri

göremediğim renkleri

yüzüme esmemiş rüzgarları

her sabah selam verdiğim okul servisini bekleyen küçük kızla çöpleri süpüren çocuğun ismini

en çok da kendi serüvenimin sebebini

havadan sudan muhabbet

2010-03-31T00:37:00.003+03:00

geçen gün 5 suları karnım acıktı, ofiste kantinvari bir yer var aşağıda, asansörle oraya iniyorum. ara katlardan bir kız bindi, neyse beraber indik bir şeyler alıp tekrar asansörle yukarı çıkıyorum yine aynı kız. bari iki muhabbet edeyim dedim, yabancıların değişiyle "short talk", havadan sudan. ne konuşabilirsin ki hiç tanımadığın biriyle en fazla?

ben: insan da bu saatlerde acıkıyor öyle değil mi?

kız: evet gerçekten. özellikle bu aralar iştahım çok açık. zaten miğdem de bulanıyor. korkuyorum, sanırım hamileyim.

içimden bir "haydaaaa..." neyse normal bir şekilde muhabbete devam edelim

ben: aa öyle mi, planlamıyor muydunuz? yeni mi evlendiniz? (türkiye'deyiz, burada insanlar genelde evliyken hamile kaldıklarında bundan söz ediyorlar)

kız: evet, daha 6 ay oldu, çok erken (endişeli bir surat)

(vah vah, yani öylesine bir laf atmıştım halbuki, ne diyim yavrum ben sana)

ben: istersen bir test yap?

kız: evet yaptırmıştım ama negatifti, şimdi de çok geciktim hala regli olmadım. bu sefer hastaneye gideceğim.

ben: ee hadi hayırlısı olsun, yani olduysa, yani olmasa da, herşeyin hayırlısı

sonra asansörün kapısı açılır ve kız iner

kız: evet hayırlısı.. iyi günler..

dünya turu bileti

2010-03-05T22:20:00.005+02:00

üye olduğum round the world ticket denilen blogdan her ay aşağıdaki gibi mesajlar alıyorum, asabım bozuluyor. üyelikten hususi çıkmıyorum ki asabım iyice bozulsun da ben de dünya turuna çıkabileyim. görüyorsunuz gayet mantıklı paralara bir sürü yer görmek mümkün. ama önce cesaret gerekli. ama belki de sadece bozulmuş bir asap gerek.

neler asap bozar? öncelik sırası olmadan ve bir dünya eksikle işte bir kaç asap bozucu hadise. ayvayı yemiş geri bırakmak istediğiniz bir düzen, sizi çamaşırmışsınız gibi merdaneden geçiren bir şehir, sıkıcı bir çevre, berbat bir iş, sizden yaka silken bir aile, gürültücü komşular, anlamsız gelen diziler, çıkmak istemediğiniz bir yokuş, gri bir gökyüzü, küflenmiş kokulu soğanlar, tam kapanmayan adamı deli eden bir kapı, çizilmiş teflon tavalar, pili bitmiş uzaktan kumanda, kopup duran bir internet bağlantısı, bir türlü bitmeyen ev işleri ya da işyeri işleri, takdir teşekkür bilmeyen patronlar, kıskanç bir kız arkadaş, ilgisiz tutkusuz bir erkek arkadaş, arkadaşlardan yenilen kazıklar, kovulunan işler, çekmeyen bir telefon, çatlamış bir ayna, evin duvarında çıkmış boyalar, sizi her sabah işe götüren tıklım tıkış dolmuşlar, havasız sinema salonları, denizsiz şehirler, 75 sn kırmızı yanan trafik ışıkları , çizik cdler ya da sadece kırılmış bir tırnak.

yok ben istemiyorum asabım bozulsun sadece gitmek istiyorum içten yanmalı bir cesaretle!

Special March 2010 fares for RTW tickets
Posted: 04 Mar 2010 11:04 AM PST
March is an exciting month for travel planners, as it’s the biggest planning time of the year for RTW trips! This month’s Round the World Ticket Watch focuses on funding your RTW trip, so if you’re not already a subscriber, go sign up — it’s free and you might learn something!
Here are the March RTW ticket deals – these prices are good through March 31, 2010.
South American Highlights: Los Angeles – Lima – Buenos Aires – Sao Paulo – Santiago – Los Angelesfrom US$1099 (plus taxes)
Ultimate Asia: Los Angeles – Beijing – surface – Xian – Hangzhou – Bangkok – Angkor Wat (Siem Reap) – Luang Phrabang – Hanoi – surface – Saigon / Ho Chi Minh – Singapore – Tokyo – Los Angeles from US$1799(plus taxes)
5-Continent RTW: New York – Berlin – surface – Rome – London – Johannesburg – Sydney – Saigon / Ho Chi Minh – Singapore – Bangkok – Hong Kong – New York from US$2399 (plus taxes)
Or create your own adventure with the round the world trip planner. Happy savings & travels! (photo by: pfala)

unutmamak için yazıyorum

2010-03-05T22:15:00.001+02:00

insanların bana verdikleri her söze inanmayacağıma ve gerçekten üzgün olmayan insanların özürünü kabul etmeyeceğime yemin ederim.

dylan istanbul'da!

2010-02-07T03:01:00.008+02:00

dylan'ın mayıs sonunda istanbul'a geleceğini öğrendiğim gündür bugün !!!

2010-02-05T18:33:00.005+02:00

anlayamadığım insanlar var ama bazılarını hiç anlamıyorum.işte birkaç tanesi;

- kürk giymiş sokakta köpeğini dolaştıran kadınlar

-dolmuşa ilk binip en arka köşeye kurulup, dolmuş dolunca (ne demekse) elden ele en arkadan en öne parasını uzattıran, insan tiplemesi

- her zaman rejimde olanlar

- bir fikri olmadığı halde "ben yaparım","5 dakikada biter" deyip bir çuval inciri berbat eden, kendine sonsuz güvenli erkek cinsleri

daha var da sonra yazacağım.

mavi saçlar bana çok yakıştı

2010-01-12T23:26:00.002+02:00

sevgili gönülcüğümün elinden çıkmış bir fotoğraf. burası haliç köprüsü, ayaklarına dolanmış merdivenlerinden yukarı çıkıp otoyolun dibinde kendinizi bulabilirsiniz. çok tekin bir yer olduğunu söyleyemem ama çok güzel manzarası olduğu kesin.

.

2010-01-08T17:56:00.002+02:00

nasıl vakit buluyor insanlar da -pekcokseyden- geri kalmıyorlar anlamıyorum
kendimi korku filminde korkulan seyden kaçmaya çalışan ama koşamayan insanlar gibi hissediyorum. ayakkabılarım büyüyor da büyüyor, ağırlaşıyor da ağırlaşıyor.
kitap okumak istiyorum, saat 12 olmus oluyor, 1.sayfanın sonunda uyuya kalıyorum.
film filan zaten izlemiyorum, sinemaya gitme ortalamam 3 ayda bir.
(avatara bir haftada iki kere giderek ortalamamı 3 ayda bire kadar yükselttim, artık siz düşünün)
iş yerindeki işler sanki elime yapışıyor, bitmek bilmiyor, bir bakıyorum saat olmuş beş.
haftasonu tatilleri desen? 2 gün napıyorum da yapcağım şeyleri yapmadan geçiyor muamma.
yıllık tatil zaten arada bul. 185 ülke olan bir gezegende senede bir ülke görsem, istediğimi yapmak için elf olmam lazım, ama değilim şimdilik.

fisun için

2009-12-12T14:28:00.000+02:00

lisedeyken ne kadar çirkindik hatırlıyor musun
o gözlükler ve ayakkabılarımız
ama o radyo programımız
ben lale, hayır jale, hayır lale sıradaki jale
senin ranzanın üstüne birşeyler yazmıştım
neydi hatırlayamadım şimdi

ama güzel birşeylerdi

bir eylüldü
hastalanmıştın da üstüne 4 kat battaniye örtüp gitmiştik tantikiyle
eve döndüğümüzde ne fırçalamıştın bizi ama iyileşmiştin de.
hatırlıyor musun geceler hain düşman diye başlardı şarkın
pek severdin
konuştuklarımızı kasete çekmiştik bir keresinde
fondaki ortaçgil ve yüzüğün masaya çarpması.
sesimiz neden helyum yemişiz gibi olmuştu ki?
hatırlıyor musun
gruplardaki odayı su bastırışımı, sabaha kadar temizlemeye çalıştığımızı
senin attığın bütün toplar deliksiz girerdi ben de çok iyi koşardım
ikimizi toplasan harika bir ilk 5lik olurduk.
93, hazırlık de
ondan sonra da hep beraber oturduk zaten
her yerde
bir de hep aynı günlerde regli olurduk
seninle
sen bunu çok teorik açıklardın hanımefendi.
peki neden aynı anda iki insanın sol kulağı acır açıklayabilir misin?
birbirimizin hep en kötü özelliklerini mi aldık?
kendini tost makinesi zannediyordun

sırf evdeki gürültüden uzak olsun diye

dincilerin yurdunda kalıyordun bir ara

kalıyordun da ne oluyordu

hiç ders çalışmıyordun

bir de sarhoş sarhoş o yurda gidip

insanları dumur etmiştin
pencerede vampir beklerdin

sana kalsa her gece korku filmi izlerdik
it can't rain all the time derdin
saçlarını mavi siyaha boyatırdın
hep aynı şarkıyı çalardın gitarda
sen benim kompozisyonları ben de senin ingilizce yazılını yapardım
patatas bravas
haydi göle gidelim
sana pembeli derlerdi bizim sitede. cok prim yapmıstın o t shirtle. 15 sene once.
ama 18 yaşından sonra 4-5 sene boyunca sadece siyah giydin
neden böyle birşey yaptığını kimse bilmiyor sen dahil.
soğan biber nedir bilmezdin, ah ne çok yemek seçerdin
şimdi annen bana teşekkür ediyor
eski zurich'de renkli bir havalandırma pervanesi vardı
cranberries çalıyordu. nasıl da şok olmuştuk bu gerçek mi diye
hatırlıyormusun insanları takip ederdik eğlence olsun diye
bir de rastgele sokaklara girerdik, birinde ne korkmuştuk.
lisede bir keresinde bozusmustuk da uyuyamamıştık
ertesi gün de gülmüştük halimize
saçlarımızın arkasını kazıtmıştık,
sorsan dünyanın en cool insanlarıydık
hatırlıyor musun
okulun tuvaletinin çatısına çıkardık orda sigara içerdik
sırf eğlence olsun diye.
hatırlıyor musun
ben senin velindim, benim imzamla yurttan izin alıp bizde kalırdın
bana iyi davran yoksa imzalamam derdim
bak en sonunda bozacı da oldum sayende
artık senin için atabileceğim başka bir imza kalmadı sanırım.
geçen ay 30'una girdin.
doğum günü hediyesi wee istemişsin
ne iyi ki hiç büyüyemeyeceksin
canının istemediği şeyleri yapmamaya devam ettiğin uzun & harika

içinde hep olduğum
bir hayatın olucak
papatya.

2009-12-04T22:05:00.000+02:00

Turkiye'nin en telasli ve olmak istemedigim yeri hangisi karar veremiyorum.harem mi yoksa esenler otogari mi?yola cikmaktan sogutuyorlar adami.hic unutmam yarim saat onceden gittigim halde harem'de otobusumu kacirmistim.umarim bugun basima boyle birsey gelmez.

london calling

2009-12-02T23:26:00.003+02:00

ben de yıllardır düşünüyordum bu london calling albüm kapağı neden pembe yeşil yazılmış diye. bugüne kısmetmiş öğrenmek.

bu harika albümün 30. yıl dönümü.

geçen gün rüyamda joe strummer'ı gördüm, rahmetli yine kafamı karıştırdı gitti.

bir küvetin kaderi

2009-11-23T18:01:00.004+02:00

kendimi nedense şu yol kenarındaki küvet gibi hissediyorum bugün.
hangi lastik patlak, hangisi değil?

kabarcıklar

2009-11-23T17:53:00.004+02:00

sıkıldım
sanırım o yüzden çeşitli yerlerimde toplam 12 tane kırmızı kabarcık çıktı. acaba bu kabarcıklar nereden gelip nereye gidiyorlar?
ve daha önemlisi daha ne kadar kalacaklar? ben bir kabarcık olsam benimle takılmaktan hoşlanırdım. ama bu kabarcıkların benim gibi olmadıklarını rahatlıkla söyleyebilirim. iğneleyeci, ıssırgan ve ısrarcı bunlar.
uzun bir tatile ihtiyacımız var, hem kabarcıklarımın hem de benim.

2009-11-12T18:19:00.003+02:00

ufuk yazısı "ufuk"
alın çizgisi "-------"
ufuk çizgisi "----o----"
çizgi yazısı "çizgi"
ufuktaki alın yazısı

ne oldu ya
domuz gribi oldum galiba

2009-11-12T18:01:00.004+02:00

bir ağaç

bir çiçek

ne farkı var ki.
hergün aynı şeyleri yapıyorlar.
insanlar da işte böyle.

salyangozları çok kıskanıyorum

2009-10-24T01:30:00.001+03:00

bahar aylarında yağmurdan sonra sokaklarda yürürken lütfen herkes dikkatli olsun. çünkü salyongozlar o zaman ortalığa dökülüyorlar ve yanlışlıkla üstlerine basıp onları ezmek işten bile olmuyor. hayatlarını zaten zor koşullarda yürütüyorlar. çoğunlukla sudan oluştukları için yazları kuruma, kışları da donma tehlikesi altında yaşıyorlar. buharlaşarak ölmek ne kadar korkunçtur düşünsenize. yıllar önce bizim evde bir akvaryum vardı, annem ben artık bu balıklarla uğraşmak istemiyorum, istiyorsanız siz abinle kendiniz bakın dedi. biz de tamam dedik. daha sonra onları evin bir köşesinde tamamen unuttuk ve fark ettiğimizde akvaryumun içindeki su buharlaşmıştı. ama tabi bizim balıklar susuzluktan değil açlıktan ölmüşlerdi. herneyse, kısacası kimse bakamayacağı birşeye sahip olmamalı hayatta.
salyangozlara dönersek.. herkes onlara saygılı olmalı, onlar bu zamanın çok ötesinde yaşıyorlar, çevrelerinde insanlar ve diğer hayvanlar sağa sola koşuştururken onlar sakin ve emin hareketlerle ilerliyorlar ve son derece huzurlular. düşünsenize eğer bir salyangoz olsaydınız; etrafınız görmek istemediğiniz insanlarla dolu olduğunda ya da bir yere gidip beğenmediğinizde, ne biliyim uykunuz geldiğinde, kötü bir şarkı çalmaya başladığında, birisi saçmaladığında, hemen hooppp içinize dönüp ortamdan uzaklaşabilme şansınız olurdu.ama olmuyor.

2009-10-15T01:46:00.002+03:00

bugün göküyüzü pamuk şekeri gibiydi ve ben dünyadaki çikolata stoklarını bitirdiğim için göz altına alındım.

13 ekim

2009-10-13T00:11:00.000+03:00

bugün doğum günüm. yıllar işte yukardaki gibi geciyor!

kendime az önce bir hediye daha aldım. ama bununla istediğim şeyi nasıl yapacağım hakkında en ufak bir fikrim bile yok. ama onu guzel yapan da bu zaten. çektiğim fotoğrafları koyduğum harika bir web sitem olacak. ben olmasaydım bu hayatta ne yapardım bilmiyorum. iyi ki varım ve bu yüzden çok da mutluyum.

geçen hafta 13 ekim 1919'da doğmuş birisiyle tanıştım. insanlarla genelde ikinci cümlede aynı gün doğduğunuzu farketmezsiniz ama yaşlı birisi sizin yanınıza gelip elinizdeki makinaya bakıp "bence benim fotoğrafımı çekmelisin çünkü haftaya 90 yaşına giriyorum" derse sizin de haftaya doğum gününüzse farkedersiniz!

not :facebooku haz etmiyorum hem de hiç. eğer şuan düşündüğüm gibi düşünmeye devam edersem, anlık bir nefret değilse bu sene içinde hesabımı kapatmak istiyorum.

insan bazen dusunuyor yani neden türk oldugunu izlandalı falan olmadıgını ya da aborjin.

2009-09-25T19:17:00.003+03:00

20 eylül'de dünyada bir ülkede bir sürü insan hergün girdiği internet sitesine girememiş aşağıdaki açıklamayla karşılaşmıştır:

Bu siteye erişim mahkeme kararıyla engellenmiştir.
T.C. Beyoğlu Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 26.06.2009 tarih ve 2009/45 sayılı kararı gereği erişime kapanmıştır.

youtube'dan sonra myspace ve last.fm'i de kapattık sırada blogger ve facebook da olmalı. bence külliyen paralel bir web olmalı ülkemiz için artık bunun vakti geldi, devir değişti, dünya kötü, uymamak lazım. kendi yağımızda kavrulmalıyız biz. ne derler bilirsiniz, türkün türkten başka dostu yoktur. dışarda kıyamet koparken bizim kafamızı deve kuşu gibi kuma gömmemizin ne sakıncası var, dışarda neler olup bittiğinden yeni şeylerden haberdar olmak niye. zaten türk gençlerinin böyle gruplar kurup albüm falan çıkarıp müzik yapmalarına sonra da internetten bunu diğer insanlara yaymasına son derece karşıydım isabet oldu. yapacak daha önemli bir işiniz yok mu çocuklar? ha diğer müzisyenleri grupları dinlemeyi çok istiyorsanız zaten bu yersiz sitelere ihtiyacınız yok, 2 kilo domates parasına beatles'ın bütün albümlerini tek bir dvd'den alabilirsiniz hemen aşağıdaki köşeden. problem yok, korkmak yok, yola devam.

burdan ülke mahkemelerine şükranlarımı sunuyorum, çok yoğun çalışıyorlar, ergenekon'a ne oldu sahi? açalım bakalım ana haber bültenini neler olmuş bugün. ama isterseniz muppet show da izleyebilirsiniz.

geçen 11 sene, değişen odam ve ben, tek değişmeyen kapım.

2009-09-02T00:59:00.003+03:00

lisedeyken odam dünyanın en güzel yeriydi benim için, herşey yerli yerindeydi, posterlerim, salondan odama taşıdığım müzik seti, çalışma masam, masamdaki ıvır zıvırlar şunlar bunlar. acaip mutluydum. ders çalışırken annem bana meyve soyup getirirdi daha ne isterki insan hayatta başka. o dönemlerde de müziksiz bir saniyem geçmezdi, ders çalışırken dinlediğim müziklerim kendi içlerinde farklılık falan gösteriyordu.-mesela matematik çalışırken braveheart soundtrack dinlerdim-. bütün hayatım dersten ibaret değildi tabi ki, hatta gerçek şu ki lise 2’ye geçtiğimde üslü sayılardan bile çakmıyordum, neyse ki son iki senede tavşan gibi aradaki farkı kapatmayı başarabildim. neyse konumuz bu değil.

insan garip oluyor 18 senesini geçirdiği şehre gidince, odasına girince, eski arkadaşlarını, okulunu, her gün oturulup piyasa yapılan parkı ve tabi bir de ilk kasedinizi aldığınız yerin artık dönerci olduğunu görünce. zamanda yolculuk gibi birşey bu. o zamanlar bilgisayarlar amigo 500’de silkworm falan oyanamaktan ibaret olduğu için, şehirdışındaki yazlık arkadaşlarıyla yıl boyunca mektuplaşırdık. memlekete bu gidişimde arkadaşlarımdan gelen yüzlerce mektubu buldum. hatta o arkadaşlarımdan bir tanesi, sevgili ayşenur’la onun bana yazdığı mektupları beraber okuduk. acaip eğlendik. mektupların içinden çıkan fotolar, çizimler, top ten hit listler, rezil listler, okul dedikoduları, ortaokul aşkları şunlar bunlar.

o zamanlar bizim için çok önemli olan şeyler ne kadar acaiplermiş aman allahım! insan hayatta ne oldum değil ne olacağım demeli. bugün de bana önemli gelen şeyler bir sene, bilemedin beş sene sonra ne ifade edecek acaba. ne demiş teoman, çok da ciddiye almamalı yaptıklarımız rol icabı.

don't call me don't write today.

2009-08-25T12:15:00.004+03:00

bazı günler kafanızı karıştırır
bazı günler zaten karışık olan kafanızın karışık olduğunu farkettirir
bazı günler insan olmanın en boktan hallerini suratınıza yapıstırıverir
bazı günleri hiç yaşayasanız gelmez otomatik vitese takıp gecmek istersiniz
yarın olsun istersiniz.
en kötüsü yarından da ümitsiz olmaktır ki bunu hiç tavsiye etmiyor uluslararası herkes mutlu yaşasın ve mutlu ölsün fedarasyonu.

< Bazı gunler bizim degildir, sanki baskalarının gunleri gibi yasarız onları, gelirler giderler selamsız sabahsız. Sizinkilerden daha zor ve soguk olurlar > yazmış ve söylemiş regina.

2009-08-13T13:28:00.001+03:00

I love life
And things in it
Not all of them
But most of them
- Bad things
They make it more real
- Unexpected things
They make it alive
- Good things
Don’t always come to you
but when they come
they should be wellcomed
if you don’t realize,
they will soon be gone.

bisiklet

2009-08-11T22:31:00.003+03:00

bisiklete binmeyi cok seviyorum. her zaman bisiklete bindigim bir arkadasım var. son zamanlarda güya bisiklete binmek üzere çıkıyoruz, kendimizi boğaz manzaralı bir bankta bira içerken buluyoruz. bugünkü iyice abartılı oldu, karaköy lokantasına gittik ve rakı içtik. madalya. neyse eve sağ salim geldim. bugün bir minibüse arkadan geçirdiğimi itiraf etmeliyim, ama bu karaköy lokantasından önceydi. herneyse. bisiklete binmeyi çok sevdiğimi söylemiş miydim. bisiklet dünyadaki en az enerjiyle en çok yol kat eden ulaşım aracıdır. herkes bisiklete binseydi petrol savaşlarının hiçbiri olmazdı herkes daha uzun ve sağlıklı yaşardı.
istanbul'da bisiklete binmek öyle herkesin harcı değildir bu arada. bir kere egzoz denilen borudan çıkan gaz halindeki o iğrenç maddeyi solumamak için evrim geçirmiş olmanız gerekir. sizi sıkıştıran o dev iett otobüslerine çalacağınız ziller okyanusta hamsi kalacaktır. çok iyi manevra kabiliyeti gerektirir yoksa arabaların ortasında duman içinde kalakalırsınız. ama şehirde neden bu kadar çok olduğuna anlam veremediğim son derece gereksiz bulduğum ciplerin trafikte kıpırdayamazken yanlarından fıırrr diye geçme zevkini de herkes yaşayamaz tabi.
bisikletin spor için değil ulaşım aracı olarak kullanıldığı bir dünyada yaşamak isterdim.

yaz yaz yaz

2009-08-06T21:30:00.004+03:00

çok güzel bir kitap bitirdim. gizem, aşk, ay, camel paketleri, kızıl saçlılar, argon gezegeninden gelenler,dinamitler, piramitler, nesneler, prensesler, kurbağalar, insanlar ve diğer herşeyle ilgili.

güzel bir yaz geçiriyorum.

boğaz köprüsün tepesine çıktım, çok güzel fotoğraflar çektim. çok şaşırdım çünkü pek çok kişi oraya asansörle çıkılabileceğini hiç düşünmemiş bile. benim iplerle falan tırmandığımı düşünen anneme, dedeme ve bir kaç arkadaşıma gülücükler ve teşekkürler gönderiyorum tekrardan. benim böyle birşey yapabileceğimi düşünmeniz çok hoşuma gitti doğrusu.

şimdi iki satırda özet geçmek istemediğim glastonbury günlerimi; düğünlerden, sürekli başka şehirlere gidip gelmekten, her akşam ya bisiklete binmekten ya da bir arkadaşımı görmekten vazgeçtiğim bir anımda yazarım diye umut ediyorum. gittiğim için çok mutluyum. oraya gitmeyi aklıma getiren, benimle oraya gelen, orda konser veren, çöpleri toplayan, wine barda sangria satan herkese ve orda başıma gelen diğer herşeye teşekkürler (herşeyi burada anlatacak değilim ya).seneye bir daha gitmek için orda dilek tuttuk dilek ağacında bakalım işe yarayacak mı. ama gidersem bu sefer green fields'da kamp yapmadan, stone circle'da güneşin doğuşunu izlemeden ve glasto nikahı yaptırmadan gelmeyeceğim kesin.

bu yaz hala kaş'a gidemedim, 1 mayıstaki iki günü saymazsak, mayıs'ı da yazdan sayarsak. çok özledim orayı; annemi, babamı, orfozları, mavi barı, echoyu, kaldırım muhabbetlerini, balkonda kahvaltı yapmayı, teleskopla aya ve meis'e bakmayı, hiç yalnız kalmama hissini ve diğer herşeyi.

artık ev arkadaşım yok, kendine başka bir ev arkadaşı buldu ve bu haftasonu evleniyor, ben de hayatımda ilk defa nikah şahidi olucam! çok heyecanlıyım evet yerine hayır demekten korkuyorum. evde yalnız kalmak günlerin kısalmasıyla birlikte bakalım yanında neler getirecek.

bugün iş dönüşü mahalledeki mualla ve münevver teyzeyle kapı önü minder üstü sohbeti yaptım. 50 senedir döngel sokakta oturan bu teyzeler çok tatlılar. onların yanaklarını sıkıştırmak istiyorum ama ayıp olur diye yapamıyorum. "ah kızım 50 senedir aynı ev aynı adam" diyorlar ama şikayet ettiklerinden hiç emin değilim! sonra torunlarıyla ve torbalarıyla da tanışıp, barbunyanın bu yaz hiç ucuza satılmadığını ve bir kaç mahalle dedikodusunu da öğrendikten sonra eve çıktım.

bu haftasonu herşey yolunda giderse önce izmir sonra kemalpaşa sonra uşak ordan da eskişehir'e gideceğim. uçak, otobüs, araba ve trene bineceğim, geriye deniz yolu kalıyor. sonraki haftasonu da uşak'ta olacağım. aldığım uçak biletlerini uşaktaki pistte bakım olduğu için denizli'ye otomatikman çeviren thy'ye ne desem boş. 3 hafta sonu, 4 nikah, 3 ayrı şehir, hiçbiri istanbul'da değil nedir bu şaka mı?

dut ağacı, en güzel betimleme ve sol kanallı insanlar

2009-07-21T22:09:00.006+03:00

bugün bir dut ağacının altındaki bankta oturup arkadaşımı beklerlen sadece ayaklarıma güneş geliyordu. garip bir his yani bir taraf sıcak bir taraf normal. biralar soğuk mu? bence normal. konuyu iskambil kağıtları gibi dağıtmamak gerekirse yere düşen dutları saymaktan ve bir tanesinin kucağıma düşme ihtimalini hesaplamaktan vazgeçmiştim ki hayatımdaki en güzel betimlemeyi okudum.

"ağaçkakan eskiden kanun kaçaklarına ait olan adaya, adanın kenar çizgileri gecenin demlenen çayında şeker gibi eriyene dek baktı."

derken sonra güneş yer değiştirdi ve artık ayaklarıma güneş gelmemeye başladı. daha sonra arkadaşım geldi, yemek muhabbet derken bana benim kendisi gibi sol kanallı bir insan olduğumu söyledi. şimdi yogadan anlıyorsanız yazının burdan sonrasını okumakla zaman kaybetmeyin. bu kanallar neymiş bakın anladığım kadarıyla söyleyeyim. şimdi insan beyni gelen enerjiyi prizma gibi kırarak vücuttan içeriye alıyormuş. kırılan ışınlar sinir sisteminin 4 farklı kanalına göre yön değiştiriyormuş ve daha sonra çakraları döndürmek üzere yolculuğuna devam ediyormuş. bu kanallar; sağ kanal, sol kanal, orta kanal ve merkezi sinir sistemiymiş. şimdi geri kalanını kopyalıyorum.

Şayet çok fazla arzumuz varsa ama ona göre çalışmak istemiyorsak (dikkatimiz devamlı yerine getirilmemiş arzularda ve geçmişte ise), sol kanalımızda baskı oluşur. Bu tür insanlar çok hisli olur, şartlanmaları vardır ve hayal kurarlar, sol kanalları zayıflar. Aynı şekilde kişi günlük yaşamdan zevk duymadan (şayet devamlı düşünüp gelecek için plan yapıyorsa) aşırı çalışmaya başlarsa (işkolik) sağ kanalında baskı oluşur ve bu tür kişiler çok egoist olur ve kimseyi dinlemezler. Çok hırçınlaşırlar ve başkaları üzerinde baskı oluşturmaktan hoşnut olurlar.
Bu tür dengesiz uçlarda, kanalların herhangi birine fazla yüklenildiyse, vücut stresi kendi yaratır.

işte tam burada insanların hayatta dengelerini sağlamak için arkadaşlarını, sevgililerini karşı kanala meyilli insanlardan seçmesinin faydalı olduğunu öğrendim.

20lik dişler ve 59luk chevroletler

2009-07-17T12:08:00.003+03:00

chevrolet 59 impala kırmızı benim favori arabamdır. bir yaz günü hep bu arabanın içinde saçlar uzun ucuşurken kafada hasır sapka, cızırtılı radyo eşliğinde ordan oraya gittiğimi hayal etmişimdir. bir yerlere yetişme derdi olmadan dertsiz telaşsız beyhude...
thelma ve louise olsun OMC'nin how bizarre klibi olsun kalmış aklımda belli ki.

işte tam da böyle bir arabanın dünden beri tüm park yasağı işaretlerine rağmen ağzımın sol arka tarafına park ettiğini hissediyorum. kaç yaşına geldim hala 20lik dislerlerimden kurtulamadım. evrim sürecinden de çok nasibi alamamışım, bu devirde 20lik diş mi kalır hiç. bu sefer dişimi nereye gömsem acaba...

tecrubeyle sabittir

2009-07-15T21:42:00.003+03:00

hayatta oyle cok tecrübem olmaz benim
biraz unutkanlık da var biliyor musun
unutuyorum
çok ders almam
zaten okulu da hiç sevmemiştim ordan belli
diyorum ki severim aynı çukura düşmeyi

to the faithful departed

2009-06-15T00:14:00.002+03:00

bugun tam 10 sene oldu
herkes seni çok özledi
gittigin sene gunes tutuldu
aykustur'da gunes eskisi gibi parlamadı bir daha
bu garip yerden ne yazsam olmuyor
hatırlıyorum ve bekliyorum

tivi mivi

2009-06-08T01:23:00.004+03:00

aylardır televizyon izlemiyordum. bugun bir bakiyim dedim. izleyecek birsey bulamadım. sungerbob kareşort yoktu how i met your mother da yoktu. geriye discovery ve nasyonel coğrafya kanalları kaldı onlardan da iş çıkmadı. cok sıkıcı. pek çok şeyde oldugu gibi televizyonda da onbin tane secenek var ama sececek birsey yok. iyi geceler.

iş yerinde terfi mevzusu

2009-05-28T12:03:00.007+03:00

iş yerinde terfi olayı herkesin gururunu okşar; biraz para, biraz ünvan iyi hissettirir kendini. ama unutulmaması gereken bazı şeyler vardır. kariyer basamaklarından çıktıkça artan stresle birlikte, daha az çalışarak daha çok kazanmak insana dokunabilir. tabi diger mevzular da vardır; insan sadece doyabileceği kadar yiyebilir, ya da, hava aynı hava, yemeklerin tadı hala aynıdır. aynı yemege 3 kat para odemek bunun daha tatlı olacagı anlamına asla gelmez aksine, aklı salim birisi için tam ters yönde çalışır. daha prestijli görünmek için alınan yeni kıyafetlerin, aksesuarların değeri arttıkca aslında insanın kendi degerinin düştüğü ise bambaşka bir mevzudur. daha şiddetli bir kendini kanıtlama savaşıdır devam eden. belli markalar, belli eğlence-yemek yerleri, belli mesleklerden ve mevkilerden arkadaşlar, arabalar, pahalı hobiler ve daha niceleri aslında insanın içinde bulunduğu çemberi giderek daraltır. hayatın elit, rafine bir hal aldığı yanılgısına düşülür.

ne derler bilirsiniz kölelerin en acınılası olanları kendini özgür zannedenlerdir.

durum raporu

2009-05-22T22:36:00.003+03:00

hiçbirşeye vakit bulamıyorum. tonlarca fotograf cektim hicbirini elden geciremedim ne zamandır. yarın sabah artık sülükleri olmayan sülüklü göle gidiyorum, yine bir ton fotograf cekicem. gecen hafta viyanaya arkadas ziyaretine gittim, unutmadan detayları yazarım belki. vakit bulabilirsem. bugun caroline'a gittim neil gaiman'ın romanından uyarlanmıs animasyon. soyle bir durum varki benim cocugum olsa 7 yasından kucuk bu filme goturmezdim, clementine'in benim jenerasyona verdigi etkiyi de gecerdi cunku. filme gelen cocuklar dehset içinde izledi. animasyon olunca hemen vakvak amca falan geliyor milletin aklına ve de hepsi turkce dublajlı gosteriliyor sinemalarda. ama kitabındaki etkiyi tabi ki vermedi klasik, ama hiç de fena degildi. 3 boyutlu gozlukleri asırmadık evde boyle seyleri koyacak yerimiz kalmadı cunku. bir durum raporu verir bir halim var biliyorum cunku acelem var, uyumam lazım sabahın korunde yola cıkıcam. mutfakta sakın mavi giyinmeyin ve hoscakalın.

kafamızı mesgul eden sorular ve cevapları

2009-05-13T19:39:00.004+03:00

soru:
annenle baban son 7 senedir kaş'ta yaşarken, sen de istanbul'da yaşıyorsan, sana ne demeli?

cevap:
senin derdin ne?

2.yi geçerseniz kaçıncı olursunuz?

2009-04-29T22:47:00.006+03:00

kimse kusura bakmasın ama dunyanın en muhtesem abisinin sahibi benden baska birisi degildir. onu tanıyanlar bunu pekala bilir. bu bir yıkama yağlama yazısı olmayacak merak etmeyin, abim bloguma hiç bakmaz, yoksa neler yazardım daha. aslında mevzu sudur ki, abim dogmadan önce annemler abimi ben sanmışlar, isim konusunda da lale'de karar kalmışlar, ama gel gör ki ben 5 yıl rötarlı teşrif etmişim. simdi ismimle ilgili yeni bulgularımı paylaşmak istiyorum. ismi lale olmayanlar yazının burdan sonrasını okumazlarsa fazla birşey kaybetmeyecektir.

Lale Türkiye'de en çok kullanılan 316. isim (... 314. nilay, 315. sevil, 316. lale, 317. erdinç, 318. asuman, ...). Ülkemizde yaklaşık her 1,339 kişiden birinin adı Lale ve ismin yaygınlık oranı binde 0.75.
Lale adının yaygınlık oranının Türkiye'nin resmi nüfus sayımı sonuçları ve günlük ortalama nüfus artış hızına orantılarsak ülkemizde 29-04-2009 21:59 itibariyle yaklaşık 54,126 kişinin isminin Lale olduğu ve Lale isimli kişi sayısının her yıl ortalama 891 kişi arttığı tahmini yapılabilir.

Lale adının Amerika Birleşik Devletindeki yaygınlık oranı ise bir milyonda 2.85 civarında ve bu hesaba göre ABD'de yaklaşık 873 Lale yaşadığı tahmin edilebilir. ABD'nin nüfus istatistikleri dikkate alındığında Amerikada Lale sayısı her yıl 7 kişi artıyor.

Lale Türkiye'nin en yaygın 316. ismiyken, Amerika Birleşik Devletinde en yaygın 316. ad ise Malcolm ismi. Lale adının yakın kullanım oranına sahip diğer Amerikalı isim kardeşleri arasında 314. Brett 315. Fernando 316. Malcolm 317. Shawn 318. Maureen isimleri de sayılabilir. "İsmiDidikle.com'dan alınmıştır" yazılarak ile bu ilginç, doğru ama gayet de gereksiz bilgi serbestçe dağıtılabilir ve kopyalanabilir.

günün birinde malcolm x'le boyle bir benzerliğimin cıkacağını kim bilebilirdi.

2009-03-21T09:46:00.003+02:00

bu aralar basıma enteresan seyler gelmedigi için ben de size gordugum iki ruyadan bahsetmek istiyorum.

ilk olarak, fisun'la ankara'dan istanbul'a gelicekmisiz, otobuse binmeyelim dizlerimiz agrımasın diyoruz ve bir tane helikopterin altından sallanan iki kişilik sepetten cok da pahalı olmayan biletlerimizi alıyoruz. sepetin üstünde püfür püfür geliyoruz, altımızda da çoğu zaman nehir var, iki şehrin arasında nehir varmıs. bazen yere cok yaklasıyoruz insanların kafasına falan dokunuyoruz, bir suru fotograf cekiyorum makineyi dusurucem diye cok stersliyim. istanbul'a yaklasınca nehir bogaza donusuyor. hava super guzel, çirkin ankaradan kurtulup istanbul'a geldigimiz icin seviniyoruz.

ikinci olarak teyzemle (nunus) turkiye'den amerika'ya koca bir gemiyle mal sevkiyatı yapacakmışız, ama gemi acaip buyuk, aslında koca bir tankere benziyor ve de cok eski dökülüyor. teyzem kaptanmıs. benim gorevim ise geminin yanında sisme sarı bir yunusla gemiye eskort etmek. nasıl oluyor bilmiyorum ama gemiyle aynı hızla gidiyorum. hafif bir endisem de var hani okyanusta kopekbalıgı falan olabilir diye ama bunun ustune cok gitmiyorum. daha sonra denizin ortasında james bond adasına benzer kayalık bir yere yaklasıyoruz bir bakıyoruz 7 milletten insan burda suyun içinde parti veriyor. suyun içinde punchlar falan dolasıyor, hafif de bir muzik var, yeryuzundeki cennet gibi. sonra teyzeme sesleniyorum o da katılıyor partiye. aradan biraz zaman geciyor, gemiye dönüyorum, yolcu yolunda gerek. bakıyorum teyze meyze yok. ama gemi de bir taraftan hareket ediyormus nasıl oluyorsa. ve sağ tarafta kayalara yaklastıgın goruyorum ve dumeni iyice sola kırıyorum, koca gemi epey gec cevap veriyor ama tam cevap veriyor, gemi acaip bir acıyla sola donuyor, sonra bakıyorum sol tarafta su bitiyor orda cöl varmıs bu sefer tekrar saga ceviriyorum ama geminin kıcı kurtulamıyor ve karaya yani çöle oturuyor. teyzeme diyorum ki dur teyze bu işi ben mafettim ben duzelticem. sonra çöle atlıyorum, bizim koca gemi kuculuyor ve kucuk bir kerkenteleye donusuyor, kertenkeleyi dikkatlice avcuma alıyorum ve denizin ortasına yuzuyorum, onu orda suya bırakınca tekrar gemiye donusecegini dusunuyorum. o sırada avcumda kertenkele ikiye ayrılıyor ve suya bıraktıgımda iki tane yavru timsaha donusuyor, teyzem de ah ne tatlı yavru timsah gibisi yoktur, gel bir opucuk ver falan diyor, timsah teyzemi boynundan hafifce ısırıyor, bu onları opucuguymus meger. daha sonra iki tane orta boy tankere donusuyorlar ve teyzem birini sen kullanacaksın diyor, ama yok ben iki dakika dumenin basındaydım neler oldu falan diyor ama yapacak birsey yok olmadıgı icin kabul ediyorum, bana da tecrube olur madem diyorum.

tribal lunatik

2009-03-11T18:50:00.005+02:00

ne tesaduftur ki en son yine ayın 11'inde yazmışım.
ilgili gorunmek için sorulan sorular beni cıldırtıyor, gereksiz raporlar da oyle. evet biraz cıldırdım bu aralar.

gunluk sana diyorum dunya sen anla.

oncelikle yaklasan secimler, partilerin yaptıkları gurultu kirliliği (berbat muzikler eşliğinde berbat lirikler), çer çöp (suan ellerde direklerde- seçim sonrası yerlerde surunecek parti bayrakları, dagıtılan bildiriler vs.), insan kirliliği (bizzat partililer ozellikle baskanları ve grupileri) ve tum bunların cebimden odedigim vergilerle yapılması her dusunen insan gibi beni de sinirlendiriyor. bu sene de elime tukurup oyumu vericem, neyse politikadan pek anlamıyorum, bu mevzuyu da burada kapatıyorum.

ikinci olarak sinirlendigim olay. sevgili U2, 3boyutlu olarak sinemalarımızda konser kayıtları ile boy gosterecekmiş, insan hakları ihlallerinin oldugunu dusundukleri turkiye'ye gelmeyi boykot edip, ama her turlu album satıslarını yapmaktan geri durmayan, fakirin yanında ama kendisi dunya zengini sevgili bonoyu gormesem de olur.internetten indirdigim mp3lerini dinler, bir kuruş da harcamam u2 için. irlandalı olmaları da cok sasırtıcı, hiç yakışmıyorlar guzelim irlanda'ya. yaptıgı hersey yapmacık geliyor bu adamın. diyarbakır'a getirmeyi beceremeyen buyuk hayranları sinema salonunda opera izler gibi izlesinler bakalım u2'yu, ben almayayim. dunyanın neresinde insan hakları cignenmiyor? boyle ulkeler varsa bu hale gelmek için kac tane ulkenin hakkını cignemiş cigniyor? ben milliyetçi olmayı pek beceremedim su gune kadar ama boyle tavırları da oldukça sacma buluyorum. amerika'da da konser vermesin o zaman atom bombasını sanki ben attım.

bu-gun-luk de boyle olsun.

11 subat

2009-02-11T19:01:00.003+02:00

bu sabah bizim evi su bastı
kombinin bir iki borusu çürümüş
zaten uzay mekiği gibi sesler cıkarıyordu
bu bizim evi ilk su basısı degil
detaylara girmek istemiyorum
adamlar borular patlamadığı için çok şanslısınız dedi
bunu bilin yeter

> her zaman bu kadar şanslı olmayabilirsiniz

az önce arkamdaki kapı kendi kendine açıldı, gerçekten.

> her gördüğünüze inanmayın

bugun dünyadaki en cok sevdigim sarkılarda ilk 27'ye giren sarkıyı ve en sevdiğim filmlerden ilk 17'ye giren filmden bu bölümü sizinle paylaşmak istiyorum.

bizim evde bir karadelik var

2009-01-30T23:25:00.002+02:00

aylardır ehliyetimi görmüyorum.normalde dısarı cıkarken yanıma onu alırdım nüfus cüzdanım pide büyüklüğünde olduğu için. şimdi nüfus cüzdanımı da bulamıyorum. gecenlerde kotumun arka cebine koymustum cıkarken, kaç gündür o da kayıp. aman ne güzel artık kimliksizim. ya ben kim olduğumu bilmiyor muyum sanki?
zaten ipodumun ve fotoğraf makinamın bağlantı kabloları ve yine fotoğraf makinamın şarj aletini de kaybetmiş bulunmaktayım. fisunun mp3 çaları da kaybolmuş. bunlar tesadüf olabilir mi?
insanın ne kadar az eşyası varsa o kadar az eşyasını kaybeder.

küba - aralık 2008

2009-01-21T23:10:00.019+02:00

gördüğüm için kendimi çok şanslı hissettiğim bu güzel adadaki gezinin detayları.

5 aralık cuma- İstanbul-Madrid-Havana
Tatil ucağa binmeden az önce kalacağım yerin adresini yanıma almayı unuttuğumu fark etmemle başladı. Neyse ki uzun bir madrid aktarmam vardı, bu işleri hallettim, gezdim, yemek yedim,fotoğraf çektim. sonra tekrar uçak, biraz kitap, biraz uyku, yolculuk fırt diye geçiyor.küba saatiyle aynı gün gece 11'de Havana'da oluyorum. kazandıgım saatleri dönüşte kaybedeceğimin bilincindeyim. şansıma süper bir taksiye biniyorum, taksici frank bana sehri anlatıyor, çocuklarının fotolarını gösteriyor, sigara ikram ediyor. Eski havana anlamına gelen Habana Viaje'de kalacağım casa'ya gidiyoruz. Daha önce mailleştiğim Lourdes'in evinde yer olmadığı için beni yan sokaktaki arkadaşları Nolka ve Ada'nın evine götürüyor, iki tonton kızkardeş.bu ev nispeten daha eski ve sade, ama gayet temiz. ben çıkıp biraz yürüyeyim diyorum Lourdes endişeleniyor, bu saatte yalnız cıkma diyor ben de yanımdaki nakit parayı düşünüp kıçımı kırıp evde kalıyorum. zaten uyusana kardesim saat olmuş 12.

6 aralık -Havana-Holguin
sabahın 6'sında uyanıyorum. sehir karanlık, çatlamış pencere on yerinden koli bandıyla yapıştırılmış. ortalık kırmızılaşıyor yavaş yavaş. herşey o kadar eski ki. sanki yeni savaştan cıkmış gibi. hava aydınlanıyor, bizim altın kızlar kalkıyorlar bana super bir kahvaltı hazırlıyorlar. ispanyol omleti kahve, taze sıkılmıs portakal suyu. bir de bal var, karıncaları kenara ittirip ondan da yiyorum ki enerji versin. her geçen gün biraz daha zenginleşecek pandomim yeteneklerimle bisiklet kiralamak istediğimi söylüyorum. gördüğüm en yakışıklı kübalı olan komşudan bisikletini günlüğünü 3 CUC'a kiralıyorum.saatlerce futursuzca sağa sola gidiyorum, deniz kenarını, sehrin çarşısını, dısardaki mahalleleri görüyorum.

ac ve susuz kalınca haritaya bakıyorum epey uzaklaşmışım. Bisikletin kilidi yok, bırakamıyorum, yiyecek alamıyorum, güneş başıma geçiyor derken bir cocuk geliyor bana buena vista social club çalan bir yerden bahsediyor, sana gösteriyim hemen bu caddede diyor. hadi göster bakalım. gidiyoruz,düzgün bir cafe-bar tarzı bir yer, gayet kalabalık. birer mojito alıyoruz.

bu cocuk da yakama yapısmıs durumda. otelde kocam bekliyor falan diyorum. bizimki de bi salsa ogretmeniyle evliymiş, çocuklarına süt alamıyorlarmış, sekerli suya ekmek batırıyorlarmış. tamam olabilir ama bu çocuk bir yalancı her halinden belli.neyse 3 mojito'ya 30 CUC ödüyorum, ödemem gerekenin 5 katı, nasıl kazıklandığımın farkındayım ama olay çıkarıp günümü berbat etmeye hiç niyetim yok. bu cocuk gibiler bir kız bir oğlan gezebilecegi gibi tek kız da olabiliyor, isimleri bile var; jinetero/a. benim gibi saskınları kandırıp anlaşmalı yerlere götürüp komisyon alıyorlar. Size bir iki jinetero repliği söyleyeyim; "hey amiga, where are you from?", "mira mira, que pais?", " do you like buena vista social club?". neyse yola devam, aclıktan mantıklı dusunme yetenegimi kaybetmek üzereyken casa'yı buluyorum. bisikleti eve bırakıp en yakın yerde guzel bir yemek yiyorum.burada tavuk deyince hep kızarmış tavuk geliyor.pek çok yemeğin yanına aperatif olarak da küçük siyah fasülyelerden çikolatalı çorba gibi görünen bir yemek geliyor. Bu akşam Kuba havayollarının yurtiçi seferlerini yürüten Aerocaribbean’la Havana’dan Holguin’e ucağım var. bizim taksici Frank geliyor beni almaya,sırf ben başka yerleri görebiliyim diye dünkü yoldan başka bir yolla beni havaalanına götürüyor, yolda çat çut konuşmaya calışıyoruz, sonra bana check-in bitene kadar eşlik edip çantamı taşıyor, ve diyor ki paran olur olmaz, ne olursa olsun birşeye ihtiyacın olusa lütfen beni ara. bu arada evlerinde kaldığım teyzelerde Holguin’e gidince bize telefon ac seni merak ederiz demezler mi? tamam biraz küçük gösteriyorum ama naptınız yahu! uçak yolculuğu gayet rahat geçiyor hemen uyuyorum.bu arada uçak pervaneli, üstünde palmiye resmi falan var. havaalanında bizim çocuklarla buluşuyorum, özgür ve teo, onlar arabayla geze geze havana’dan buraya geldiler, şimdi geze geze doğudan batıya gideceğiz.akşamı Holguin’de geciriyoruz.burası sakin bir şehir, havana’daki jineterolardan burda eser yok.pek çok yerde nasyonel para geçiyor.casa’ya yerleşiyoruz. gece boyunca 3 ayrı yere gidiyoruz.2 ayrı yere de içerisi kalabalık diye alınmıyoruz. gittiğimiz ilk yer liseli gençlerin mezuniyet partisi tadındaki eski bir binanın terası. burda oturmak için yerde araba tekerlekleri var, ve 5 çocuktan oluşan boy band tarzı bir grup neşe içinde şarkılar söylüyor, önde de kızlar dans ediyor, çok keyifli bir ortam. Burdaki eğlence bitince, canlı müzik olan bir bara gidiyoruz keyifli küba müzikleri dinliyoruz ardından da bir diskoteğe gidiyoruz.diskotekler hep kötü yerlerdir.gecenin geri kalanını parkta insanlarla muhabbet ederek geçiriyoruz.parkta bir kavga çıkıyor polis anında gelip kelepçeleri takıp kavgacıları götürüyor. Bu Küba’da ender olan birşey genelde kavga eden falan yok, adalılar sakin insanlar.

3 kişilik rock grubu album kapağı hazırlığı içindeki insanlar gibi sokaklarda foto cekip duruyoruz.

7 Aralık Guardalavaca-Santiago de Cuba

Adanın Kuzeydoğusuna düşen Holguin bölgesinin muhteşem plajları var. Guardalavaca plajına gidiyoruz, ilk gördüğümüz park edebileceğimiz yere arabayı park edip plaja yöneliyoruz. Farkında olmadan herşey dahil tatilcilerin olduğu acaip lüx bir otele girmişiz, herkesin kolunda bilekliği var, bizim yok, orda olmamız gerektiğinden falan bahsediyorlar. Çıkıyoruz, plaja gidiyoruz .çok inceden yağmur yağıyor ama hava süper, burası cennet gibi. şnorkel yapıyorum ve değişik balıklar görüyorum. karnımız acıkıyor ve lonelyplanet’tan bulduğumuz bir restorana gidiyoruz.Hayatımın en güzel anlarından ilk 20’ye gireceğini düşündüğüm bir öğle yemeği. okyanusun dibinde sangria içip istakoz yiyoruz, baya pahalı ama bu seferlik paraya kıyıyoruz.ama asıl olay bu değil, kumsala gençler geliyor, kız arkadaslarına müzik yapıyorlar, saksafon ve gitar çalıyorlar, daha sonra tanışıyoruz ve profesyonel müzisyen olduklarını öğreniyoruz. (dinlemek için) onlara 5 CUC veriyoruz ve bize bir sürü şarkı çalıyorlar ve bu parayı’da hemen havana rom’una yatırıyorlar. gerçekten küba ruhunu görüyorsunuz işte böyle zamanlarda.

Sonra adanın güneyine, Santiago de Cuba’ya yola koyuluyoruz. Santiago de Cuba Havana’ya göre adanın tam ters köşesinde, güneydoğusunda. burası Küba’nın ikinci büyük şehri, açıkçası guidebook’ta çok daha şaşalı anlatılıyordu sanırım beklentim çok yüksek olduğu için hafif bir hayal kırıklığı oluyor. gece dışarı çıkıyoruz ama ne halimiz var ne de gidicek biryer bulabiliyoruz, devrilip uyuyoruz.

8 Aralık -Santiago de Cuba ve cevresi

Yine erkenden uyandıgım birgun.kahvaltıya kadar biraz foto cekerim diye kameramı alıp çıkıyorum. yanıma da ev adresini almıyorum, kendime güvenim sonsuz evi bulacağımla ilgili, nedense. geziniyorum kenar mahallelerde, foto çekiyorum.Küba’da insanlar belki evlerinin küçük olmasıyla ya da içerde onları oyalayacak fazla şeyleri olmadığından belki de iklimden hep evlerinin önünde oturuyorlar. bu sebeple muhabbet edecek birilerini bulabiliyorsunuz, düdük kadar ispanyolcayla herkesle 3-4 kelime konuşuyorum. Bir çocuk beni bahçesinde fotoğram çekmem için bir ilkokula götürüyor, neşeli öğrencileri çekiyorum.

derken neden sonra kaybolduğumu anlıyorum.inanın ki bu memlekette sokaklar acaip simetrik, birbirine benziyor, isteseniz bakın google earth’ten.yardımıma TV anteni yetişiyor.nasıl mı, burda şehir merkezlerinde kocaman bir TV anteni oluyor, onun bizim evin neresine düştüğünden yola çıkarak deneme yanılma derken bizim evi buluyorum. ev sahiplerimiz bize süper bir kahvaltı hazırlamışlar terasta. Her sabah ya meyve ya meyve suyu ya da reçel olarak tükettiğimiz pembe domates kılıklı bir meyve var, bugün meyve suyu olarak karşımıza çıkıyor. Kahvaltıdan sonra arabaya atlayıp şehrin batısındaki plajlara gidiyoruz, kücük bir koyda karayip sularına atıyoruz kendimizi yine şnorkel, bu sefer içimden -i was swimmin in the carribean-animals were hiding behind the rock-except the little fish- falan diye şarkı söylüyorum. Bu küçük koyda yaşayan 82 yaşındaki bir adamla tanışıyorum, şimdiye kadar gördüğüm en iyi ingilizce konuşan kübalı. eskiden ordaki amerikalı çocuklarla eğitim almış, yazı yazmayı sevdiğini ama her zaman kalem bulamadıgını soyluyor, elimdeki kalemi veriyorum (hayattaki en üzücü anlardan ilk 20de).

burdan “Al Salton”diye bir yerdeki selaleyi gormek uzere yola cıkıyoruz.harita uzerinde yol var gibi gorunuyordu ama yol 4x4 ciple bile cıkılamayacak bir hal alıyor.teker patlıyor yağmur yağıyor hava kararıyor, işler hakkaten boka sarıyor. vakti zamanında devrim öncesi che, fidel ve diger gerillaları saklayan bu dağlar, bu sefer de bize yardım ediyor ve her nasılsa şehre dönebiliyoruz (bknz.geziden tek beklentinin eve sağ dönmek olduğu anlar).
Akşam garip bir restoranda yemek yiyoruz sonra da santiago’nun casa de la musica’sına gidiyoruz, burda sahne alıyorum.

Çalan grup harika ama klüp bomboş. Küba’da enteresan olan şeylerden birisi de şu ki boyle kluplerde sahnenin en onundeki masalara rezerve diyorlar ama kimse gelmiyor, o yüzden biraz sirinlik ve ricayla oturabiliyorsunuz buralara.

9 Aralık - Santiago de Cuba –Las Tunas-Trinidad

Sabah tam yola koyulacağız bir bakıyoruz ki arabanın ön tekeri patlamış. Bir önceki gün Sierra Maestra dağlarındaki maceramızdan sonra şaşırtıcı değil tabi.casa sahibi Yamil’in yardımıyla tamirciye gidilip teker tamir ettiriliyor, pazardan ananas, hindistan cevizi alınıyor, park cespedes’te müzisyenlerle muhabbet ediliyor, Catedral de la Asunción’nun içine giriliyor, dışardan fotoğraf çekiliyor ve avlusunda jimnastikle karışık ibadet eden insanlar izleniyor.

adanın bu yakası Jamaica ve Haiti’ye cok yakın oldugu için buraların etkisi görülebiliyor (ama voodo büyücüsü bakındım göremedim).Küba’nın postanesi de eteca adında bir kurum, buraya girdim ve internete girmek istedim. bunun için başka bir yere gidip ordan sifre alıp buraya tekrar gelmem gerektiğinden bahsettiler. vazgeçtim.

günün geri kalanı yolda gecti, araba sola cekiyor sandık ama meğer teker yine mefta olmuş, las tunas’da araba kiralama şirketinin servisine ugradık, cocuklar bu işle ugrasırken ben de gördüğüm che panosunu çekmek üzere ayrıldım sonra da yol ustu café bar tarzında bir yere gittim, beni hemen masalarına davet eden iki çift oldu, bira ısmarladılar ve salsa yapmayı bilmediğimi duyunca bana öğretmeye çalıştılar.Iki kelimeyle yine muhabbet ettik işte burda ispanyolca bilmediğim için 126.kere kızdım kendime.

sonra yola devam.akşam saatlerinde trinidad’a varıyoruz. burası bir film seti gibi, oldukça eski bir şehir, iki kattan daha yüksek bir ev görmek imkansız. unesco’nun dünya miras listesinde bulunan 8 küba bölgesinden birisi burası, oldukça turistik bir yer. casa’ya yerleşir yerleşmez dışarı atıyoruz kendimizi.burası oldukça küçük bir şehir bu arada. Her zamanki gibi casa de la musica’ya gidiyoruz. burası ortaköydeki esma sultan yalısının iki katlısı gibi bir yer. Mojitoları höpürdetirken bir de bakıyorum universiteden sınıf arkadasım önümden geçiyor, şaka mı yahu bu derken, tuğçe diye bağırıyorum, aa hakkaten tuğçeymiş.gecenin geri kalanını kuzenleri ve diger arkadaslarıyla birlikte geciriyoruz, klüp çıkışı eski meydanda oturup muhabbet edip mehtap izliyoruz.dünya küçük müdür nedir.

10 Aralık-Trinidad

Sabahın köründe kalkıp hemen limana gidiyoruz, niyetimiz dalış yapmak ama o tip bir organizasyon gittiğimiz limanda yok, diğer tarafa gidersek de ya birsey bulamazsak endişesiyle kalkmak üzere olan katamaran turuna katılıyoruz.katamarandaki herkesin türk olduğunu anlayınca dumur oluyoruz. Karıncalar turun gezisiymiş! Adeta fethiye mavi yolculuk havasına dönen bu turda teyzeler ve amcalarla muhabbet ediyorum.turla degil de araba kiralayıp gezmemizi takdir ediyorlar ve maceralamızı heyecanla dinliyorlar.bu katamaran turu aslında sıkıcıydı ama guneslenmek iyi geldi. Yalandan bir şnorkel yaptırıyorlar, bizim türkler de suyun altından boy boy mercan çıkarıyorlar, yazıktır günahtır (ipekcm teşekkürler). sonra kucuk bir adaya ugruyoruz ve iguna ve garip salyangozların fotolarını cekiyoruz, paella yiyoruz. şehre dönüşte, gün ışığını kaçırdığımız için pek iyi olmasa da eski meydan fotoları cekiyoruz.

Yola çıkmak için olduça geç kalıyoruz, santa clara üzerinden havana’ya gidiyoruz. santa clara’da lenin’den daha ziyade lennon haline getirilmiş Che’nin mozolesine uğruyoruz. Bolivya’da öldürülmesinin ardından 1997’de küba’ya getirilmiş ve devrimin başladığı varsayılan bu şehre yerleştirilmiş Che’ye selam edip, arkadaşlarımızın selamlarını gönderiyoruz, sonra yola devam ediyoruz ve sabaha karşı 5’te havana’da oluyoruz. bu yol gerçekten çok zor geçti, çocukların uykusu geldi yol deseniz berbattı, bazen işaret oluyordu bazen olmuyordu ama arada yol bitiveriyordu (bu arada yol işareti bazen yanan bir ateş de olabiliyordu).

görüş mesafesinin çok az olduğu sislerin içinden gittik. burda teoreis yine şöförlüğünü gösterdi, uyuya kalmasın diye onunla konuşmaya çalıştım durdum ama arada uyur konuşur buldum kendimi ve ona saçlarını en son ne zaman boyattığını falan sordum.

11-12-13-14 Aralık Havana
Son günler birbirine benziyor. Kaldığımız ev eski havana muhitinde (habana viaje), yani şehrin göbeğinde, heryere yürüme mesafesi bir yer. Lourdes ve ailesi çok tatlılar ve yardımcılar.kahvaltılar muhteşem, bazen akşam yemeğini de burda yedik çok başarılıydı. Hemen hemen hergün feriye gibi bir ismi olan şehir pazarına gittik, burda bir yığın incik boncuk hediyelik eşyaların yanı sıra,bir sürü resim tezgahı ve sahaflar vardı. Kısacası ben burda kendimi kaybettim. Hava çoğunlukla bulutlu ve yağmurluydu ama buralara bir daha gelemem diye okyanusa girme fırsatını kaçırmadım ve havana’ya çok yakın süper bir plaj olan playas del este’ye gittim, yüzdüm, bu kumsala dişimi gömdüm.

şehirde faytonla gezdik, turistik otobüse bindik, miramar denilen bölgeye gittik, izmir kordona benziyen malecon’da gezdik, deniz fenerini gördük, habana viaje'nin her sokağından geçtik, hemingway’in vakti zamanında müdavimi olduğu “La Bodeguita del Medio”’da mojito içtik, barın duvarına adımızı yazdık, buralara gelmesini dilediğimiz arkadaşlarımızın adını da yazdık. Sokakta barlarda sahilde her yerde canlı müzik dinledik BVSC’ın sarkılarını ezberden soyler olduk, salsa yapan insanları izledik, bütün bunlar olup biterken sürekli fotoğraf çekmeye devam ettik. gezindiğim arkadaşlarımın hepsi fotoğraf manyağı olduğu için japon turistler gibiydik..

Son gün geziye başladığım gün olduğu gibi yalnızdım, bir tane motor taksilerden tuttum ve önce havana'nın ünlü mezarlığı "Necropolis Cristóbal Colón"'a gittim, ardından da Lennon Park'a. bu mezarlık açık hava müzesi gibiydi, melekler, haçlar, çiçekler böcekler. dışarda millet açken vakti zamanında buraya çok para akıtmış olmalı buranın zenginleri. lennon park'a gelirsek burda bir bankta john lennon'ın heykeli var. bir zamanlar müziğinin adada dinlenmesi yasak olan ama savaş karşıtı hareketin liderlerinden birisi olan lennon ölümünün 20.yılında bu şekilde hatırlanmış. hemen yerde bir plakada ispanyolca "You may say I'm a dreamer, but I'm not the only one" yazıyor. evet bunu da gördükten içim rahatlıyor artık eve dönebilirim.

pınar del rio bölgesini göremeden döndüğüm için biraz yarım kalmış hissediyorum geziyi kim bilir belki bir gün yine gelirim. hem dişimi de gömdüm buraya. bir parçam her zaman burada kalacak.

açıl susam açıl

2009-01-19T15:04:00.003+02:00

bazı şeyler diğer bazı şeylere göre çok daha komiğime gidiyor. kendimi mağranın kapısındaki adam yerine koyuyorum, sonra durup durup gülüyorum.

Küba hazırlıkları

2009-01-05T12:09:00.006+02:00

bayram tatilinde bir yolunu bulup küba'ya gitmeye karar verdim, hazırlıklara bakarsak:

-vize işi çok kolay, istanbul'da konsolosluk yok ama yetkili bir acenta var, burda kupon tarzı bir form dolduruluyor,bunun yarısı ülkeye girişte alınıyor diger yarısı da sizde kalıyor.belge falan isteyen yok, 50 €'yu vermeniz yeterli. Küba’ya giris ve cıkısınız pasaportunuza bir iz bırakmıyor bu sekilde ileride Amerika'ya giris cıkısınız problem olmuyor. Ülkeden çıkarken 25 CUC’luk çıkış vergisi ödemeniz gerekiyor.
-uçuşa gelirsek, Türkiye'den Küba'ya ucakla tek aktarmayla madrid, paris, amsterdam veya moskova üzerinden gidebilirsiniz. tabiki amerika'dan uçuş yok.bu arada avrupa ulkeleri 8 saate kadarki aktarmalar için transit vize istemiyor.
-gitmeden mutlaka birşeyler okumak lazım. ne okuyacagınız size kalmış, orda ne yapmak istiyorsanız artık. mesela orda devrim müzesine gidecekseniz size birşey ifade etmesi için küba devrim tarihini genel olarak bilmenizde fayda var.yoksa göreceğiniz çerçeveletilmiş gazete küpürleri ilginizi çekmeyebilir.
-gitmeyi düşünenlere şiddetle yanlarına fazladan t-shirt, sabun, kalem, toka, şekerleme, ufak tefek hediyeler götürmelerini tavsiye ederim, orda bunları vermek isteyeceğiniz insanlar olabilir.
-işin para kısmına gelirsek, küba turistler için hiç de ucuz bir yer değil, kredi kartı atm kartı gibi araçları da unutun. burda işler nakit yürüyor, giderken yanınıza euro almanızı tavsiye ederim, malum doları dusuk kurdan bozuyorlar. iki tane para birimi var ülkede. bir tanesi CUC (Cuban Convertible Pesos) aşağı yukarı 1 CUC=0.9 €. Bu turistlerin kullandığı varsayılan ama aslında herkesin kullandığı para, bir de nasyonel para denilen normal pesolar var,.25 normal peso 1 CUC falan ediyor. bir doktorun aylık maaşı 16 CUC civarında, normal bir restoranda yemek ise 7-10 CUC civarında (anlamak zor sitemi bir haftalık gezide, oturup ahkam kesmek istemiyorum iyi ya da kötü demek çok sacma, hayatın kolay oldugunu soyleyemem orda, ama burda da hiç kolay degil).
-ne zaman gidilir derseniz ocak-mayıs arası ideal zamanlar, kasırga vs derdi yok ve kuru sezon. haziran-agustos ve yılbası tursitlerin en cok geldigi aylarmıs, fiyatlarda yukseliyormus.
-kalacak yer için eger biraz daha kübalıların arasına karışmak istiyorsanız casa particular'larda kalmanızı tavsiye ederim. bunlar devletin izniyle evinin 1-2 odasını turistlere açan kübalıların evleri.internette bin tane site var bunlarla ilgili kolayca irtibata geçebilirsiniz.
-küba'ya giden turistleri ispanyolca bilenler ve bilmeyenler olarak ikiye ayırabiliriz. 5 sene önce bir kur gittiğim ispanyolca bu tatilde nerdeyse cok isime yarayacaktı.

simdi benim tatilime gelirsek, orda yapılabilecek en güzel şeyleri en güzel şekilde yaptığımı söyleyemem, dönüşte keşkeler bir şekilde oluyor, ama genel olarak turla gidip lüx otellerde kalıp, insan içine karışmadan dönmediğim için çok şanslıydım.

merak edenler varsa gezinin devamı gelecek..

viva ano 50 de la revolucion!

2009-01-04T00:53:00.004+02:00

Küba bugünlerde emperyalizme karşı yaptığı devrimin 50. yılını kutluyor. Burası sadece 11 milyon insanın yaşadığı bir ada ülkesi ve yanıbaşındaki dev dünya polisine kafa tutuyor. tarihin en uzun ekonomik ambargosuna uğrayan, 50 yıldır amerika'nın çeşit çeşit komplolarıyla ugrasan bu ülkede sağlık ve eğitim bedeva ve insanların ortalama ömrü 77 yıl (norvec:79 türkiye:71). Türkiye'de ya da başka bir ülkede kübalı bir turistle karşılaşma olasılığınız çok düşük, alım güçlerinin ulaşım masraflarını karşılaması çok zor, yabancı ülkeleri bırakın başka bir küba şehrine gitmek bile onlar için epey zor. ordaki hayatın kolay bir hayat olduğunu, sosyalizmin burdaki uygulamasının kusursuz olduğunu söylemek ne kadar imkansızsa, her hangi bir batılının herhangi bir kübalıdan daha mutlu olduğunu söylemekte imkansız. bence küba, hep daha fazlasını isteyen, savaş ekonomisi üzerinden para kazanan, insan hayatına aslında hiç de önem vermeyen tek tanrısı para ve onun getirdikleri olanların yönettiği bir dünyada hayatta kalmaya çalışan gururlu bir ülke. Cuba libre!

teraneler silsilesi

2008-12-19T12:01:00.003+02:00

ne zor sey insan olmak degil mi
herkesin derdi ayrı
beklentisi ayrı
hayali ve hayalkırıklıgı ayrı
bu kadar birbirinden ayrı tasın ustune basabasa gecmeye calısıyoruz nehirden karsıya
cunku insanlar arasında yasıyoruz ne de olsa
karsıda ne olduğu da mechul.

gidiyorummm

2008-11-26T20:36:00.003+02:00

gecen gun 20lik dişimi çektirdim.
şimdi küba'ya gidip onu gömüp geri gelicem.
=)

bulanık çorba

2008-11-11T17:38:00.004+02:00

O gün içinde birşeyler vardı. Büyük birşeylerin olacağını hissediyordu. aslında büyük birşeyler yapacağını hissediyordu. kendisi yapmazsa başına gelmeyeceğinden o kadar emindi ki. kitaplığını toplarken yıllar önce, yıllar sonraki kendisine yazdığı mektubu okudu. geçmişten gelen sesindeki sorun neydi tam anlayamadı, evet hala yerinde sayıyordu. ama bu teorik olarak mümkün değildi. serin ve kuru yerde saklanmış sevgisi artık bozulmaya başlamıştı, son kullanma tarihi nerde yazıyordu, evirdi çevirdi bulamadı.bütün bu bulanıkçorba hisleri içinde volta atarken dinlediği müzikler onu kozmik parçalara ufalıyordu, hoşuna da gidiyordu, tam bir baş belasıydı. Lise bahçesinde yıllar önce walkman'inde dinlediği şarkıyı dinliyordu. dinlenmekten yorulmuş buruşmuş, kabarmış kasetteki bant gibi hissediyordu kendini. kaset sarmaya başlamıştı, şarkının en güzel yerinde. olayları nasıl da dramatize ediyordu.mutlu olmaktan bu kadar çok korkması kimi insan topluluklarına göre zavallılık mertebesindeydi, hele hele bu şekilde mutlu olanlar için mertebe bile yoktu. doğru cevabı silip yanlış cevabı işaretlemişti. birden bire kaşılıksız çek, cevapsız çağrı, mürekkebi bitmiş kalem, sürahinin dibindeki su, parmaktaki kağıt kesiği gibi hissetti kendini. içinde konuşup duran, dikkat çekme meraklısı salak sese bir dur dedi ve kendini dışarı attı (hayır canım pencereden falan değil). biricik yıldızımız güneşle burun buruna geldi. durdu... gözlerini kapattı...ama güneş kepenklerden içeri giriyordu..karşı koymak anlamsızdı.. gözlerini açtı... bütün kaygıları güneşe bulanmıştı, artık özgürlüklerine kavuşmuşlardı. bir çocuğun elinden kaçan uçan balon gibi gözden kaybolmaya başladılar. biraz daha güneşe bakarsa kör olabilirdi.

kaygılarının arkasından bakarken, Isaac Newton'un gerçeği nasıl bulduğunu düşündü. o da, o an, kendi gerçeğini buldu.

iyi ki doğdum!

2008-10-14T12:00:00.002+03:00

çocuk doğurur muyum bilmiyorum ama ben iyi ki doğmuşum.
..teşekkürler anneciğim ve babacığım..

yapmak isteyip de yaptıklarım icin halime şükrediyorum, (geniş zaman)
yapmak istemediğim halde yaptıklarımı tekrar etmemeyi diliyorum, (geçmiş)
yapmak isteyip de yapamadıklarım icin kendime cesaret ve şans diliyorum. (gelecek)
ve en önemlisi evrenin gönderdiği işaretlere gözümü kapamamayı diliyorum.

zaman

2008-10-07T12:01:00.008+03:00

yakalayıp hiç bırakmadan hayatımın sonuna kadar içinde yaşamak istediğim ruh hali...daha güzel anlatmak mümkün olmadığı için kopyala yapıştır geliyor..

Ne içindeyim zamanın
Ne de büsbütün dışında;
Yekpare geniş bir anın
Parçalanmış akışında,
Bir garip rüya rengiyle
Uyumuş gibi her şekil,
Rüzgarda uçan tüy bile
Benim kadar hafif değil.

Başım sukutu öğüten
Uçsuz, bucaksız değirmen;
Içim muradıma ermiş
Abasız, postsuz bir derviş;

Koku bende bir sarmaşık
Olmuş dünya sezmekteyim,
Mavi, masmavi bir ışık
Ortasında yüzmekteyim

Ahmet Hamdi Tanpınar

dün

2008-09-24T17:30:00.000+03:00

.uyku - 7.47 - michelle - alarmı kapa - pencereyi aç - temiz hava - diş macunu - ne giysem - ne biliyim - neyse - alarm şifresi - sokak - yokuş - kırık arnavut kaldırımı - çamur - ayakkabıdaki çamur - ipod - doğru şarkı yoktur seç artık birini - karasızlık bugünde bizimle aman ne güzel - sıra -dolmuş - bozuk para trafiği - şunu binerken versenize kardeşim - bi tane bi yer uzatır mısınız - bilmem, başka bi seçeneğim varmış gibi sordun hani - ilkel ulaşım - neyse - kitap - çıkışta inicek var - kapı kartı - güvenlik- x ray - günaydın - plaza girişi dönen kapı, ya da kıyma makinesi de sen ona - giriş katı - asansör - günaydın - kişisel boşluğun işgali - komik yüzler - iyi çalışmalar - 23.kat - 8.44 - 14 dklık bir gecikme ile kübik - bu kübiği bugün kişiselleştirsem mi, eh artık iki sene olucak - günaydın - bilgisayar açılış-senkronize olan dökümanlar - insanlar da ofise senkronize olmaya çalısıyor - yekpare olalım ne güzel çalışalım - kahvaltı - iş miş - ağustos raporu - lastefem - kızlarla muhabbet - yemek - afiyet olsun - içeri mi dışarı mı - açık çay -biraz daha muhabbet - iş başı - lastefem - toplantı - toplantıda uyumadan durma kabiliyeti - sonra - pek işin yok - kitap - beşbuçuk - bilgisayar yine senkronize - iyi akşamlar - kıyma makinasından geçiş - trafik - kitap - yıldız - ağaçlar - eve yürüyüş - biraz telefon, aile hattı - anahtar - ev - fiscim - muhabbet - ne yesek - ne olsa olur bugün -kahvaltı o zaman - ne izlesek - haberler - bugün izlemesek de olur - aynı teraneler - kapa ya televizyonu - blog flickr ekşi feysbuk - yağmur - puzzle'a bugün de başlayamadık - şu şarkı iyiymiş - muhabbet - ev eğlenceleri - bongo davulu - biraz abur cubur - geç olmuş - kitap - uyku.

pazartesi, fisun, laura ve tarhana

2008-09-01T19:45:00.006+03:00

bugün pazartesi olmasına rağmen çok mutluyum. hayatımda ilk defa tarhana çorbası yaptım. ama mutluluğumun asıl sebebi bu değil tabiki. biraz sonra bir senedir göremediğim ama çok sevdiğim bir arkadaşımı karşılamaya gideceğim. günün güzelliğini masa örtüsündeki leke gibi gölgede bırakan tek şey fisun'un biraz hasta olması. buzlu rakılar, meyveli şaraplar en sonunda kendini gösterdi, kanepeye yatmış scrubs izliyor, sesi hiç çıkmıyor. bu ,fisun için çok zor bir durum çünkü o bir coğrafya öğretmeni ve iş gereği bütün gün konuşması gerekiyor. ev arkadaşı gereği de bütün gece konuşması gerekiyor. fisun'un çok zor bir hayatı var ama o her zaman seviyor-sevmiyor papatyasındaki seviyor cevabını alan insanın mutluluğunu taşıyor. bu ülkedeki herkes onun gibi olsaydı bütün çöp kutuları plastik/kağıt/cam geri dönüşümlü olur, domatesin kilosu her daim 500 lirayı geçmez ve herkesin bir kirpik kıvırma aleti olurdu.
şimdi size şuanda tek ihtiyacınız olan şey olan, bulunuşu orta asya türklerine dayandığı düşünülen ve uzun süre saklanabilen tarhana çorbası tarifi vereceğim.
buz dolabındaki en yumuşak domates seçilir ve rendelenir. bir diş sarımsak ince ince kıyılır ve biraz tereyağında domatlarla birlikte 2 dk çevirilir. ardından iki kase soğuk su bu karışımın üstüne eklenir ve silme dolu yemek kaşığı tarhana eklenir, kısık ateşte karıştırılarak pişirilir. eğer iki kişiyseniz bu şekilde karnınız doyabilir.

herşey çok güzel olacak

2008-08-26T23:16:00.005+03:00

herkesin bütün gün çalışıp ya da çalışmayıp işten eve döndüğü ya da dönmediği günlerden biriydi. yürürken sanki ılık bir havuzun içinde yürümeye çalışıyordum. kaldırımda oturmuş mesaj yazan kadın kafasını kaldırıp bana ne yazsam bakışı attı. bana sorma bilemem dedim ben de göz ucuyla. serencebeyde yükseldikçe havuzun suyu da git gide ısınıyordu. köpeğin havlaması o kadar senkronizeydi ki hayatında ilk defa köpek sesi duyan, betelgeuse sisteminden gelen yabancı, bunun çalan bir saat olduğunu düşünebilirdi. hasırcıveli'de yanımdan 2 yıl 6 aydır sevgili olan bir çift geçti, havuzun içinde kolkola daha da bir zor gidiyorlardı sanki. şair naifi'de rüzgar 26 aydır görmediğim ama çok sevdiğim arkadaşım gibi sarıldı bana. döngel'e dönünce gördüklerim beni eğer şahit olsaydım 2.dünya savaşı Leningard'ına götürürdü. buraya sokağın bir fotoğrafını çekip koymalıyım. asfaltı kazımışlar altından bundan 20 yıl 6 ay önce emek emek dizilmiş arnavut kaldırımı çıkmıştı. bunu dizen adamlardan anne kızlık soyadının ikinci harfi H olan adamın o sırada bir kız torunu olmuş, o torun bu tesadüften habersiz şimdi tekrar aynı yere arnavut kaldırım döşeyen adamlardan birisiyle bu ayın 26'sında nişanlanmıştı. evin tam önünde bir adam bu bomba patlamış gibi duran sokaktan korkan kızına; "bitince herşey çok güzel olacak" dedi. benim de aklıma nedense bar açma hayali kuran ama sadece barın tabürelerini alıp evine koyabilmiş cem yılmaz geldi. bu film hem acı hem de komikti öyle değil mi.

2008-08-20T22:30:00.003+03:00

salyangozmuşum
içine dönük ve fotojenik
tepkisiz biraz
ama farkında
yerçekiminin yenilmezliğinin
burnum soyulurken uçak düşmüş bugün
arkamdan birisinin seslendiğini sanmadan çok önce
sahte plastik ağaçlar şarkısı çalıyor
ne hissetmem gerekiyor bunu dinlerken
aklıma gelen orman yangınları
yerine denizaltı alınan yangın söndürme uçakları
çok uzun bir yol var içimdekiyle ağzımdan çıkanların arasında
beni yalan söylediğim için kim suçlayabilir

6 agustos 2008 gecesi ruyası

2008-08-07T12:18:00.002+03:00

bizim direktör CK bana tel acmıs ama evde her yerde muzik sesi var, ne dediğini duyamıyorum. önemli de birşeyler diyor telefonda, salondaki müzik setini kapatıyorum ama salon bizim salon degil, ev desen o da degil burası bir baska yer sanki. burda renkler bile garip, evin içi gün batımı gibi kızıllar içinde, pencereden içeri sarı sarı güneş giriyor yani turuncumsu sepyamsı bir ortam var.
akşamüstü saatleri oldugunu düşünüyorum içimden, işten yeni dönmüşüm.
müzik sesi devam ediyor, evde iki tane bilgisayar varmış, onlardan da müzik sesi geliyor, nasıl bir müzik kirliliği bu, manyak mıyım ben. elde telsiz telefon geziniyorum, butun müzikleri kapatıyorum en sonunda. evet diyorum buyurun, sizi pek duyamadım... bana diyor ki, seni çok mutsuz görüyorum ofiste, çalışmaya isteksizsin, işler eline yapışıyor, böyle değildin eskiden. aynı anda hem telefondayız hem de güya bizim salon olan yerde karşılıklı oturuyoruz. bana diyor ki senin ruhuna hitap eden bir iki iş buldum gidip görüşmeni istiyorum, işlerden birisi bir gemide temizlik işi ya da mutfakta aşçılık, diğeri de uçakta hosteslikmiş. bu şekilde çok gezebilecekmişim, düşünüyorum şöyle..
o sırada telefon hattı kesiliyor, araya kuzenim giriyor, benimle geyik çeviriyor, ama beni geçmişten aramış, böyle 4 sene öncesinden bugünmüş gibi bahsediyor, ya diyorum neler oluyor.
telefonun üstündeki tombul düğmelere basıyorum, CK tekrar hatta, sanki arada onunla konuşmuşum gibi, tamam öyleyse diyor adresi aldın yarın git görüş. ben de diyorum ki sanırım zaman kayması oldu CK bey ben arayı kaçırdım, aklımı kaçırdığımdan artık hiç şüphe etmeyen CK diyor ki hemen senin yerine yeni birisini almalıyız!
neyseki rüya burada bitti. bazı insanlar vardır hani rüya görürlerken aslında rüyada olduklarını bilirler ve aman ne olan olsun, uyanacağım nasılsa derler. işte bende bu neyse ki hiç yok, herşey gerçekmiş gibi görüyorum rüyaları, çok heyecanlı oluyor. sadece bir kere anladım rüya gördüğümü 10 sene falan önceydi heralde, freddy kueger kırmızı yeşil çizgili kazağı üstünde, kovalıyordu beni bizim Uşak'taki evin önünde. benim ayağımda da 55 numara ayakkabılar koşamıyordum, işte bir tek o zaman bu olsa olsa rüya olur demiştim.
velhasıl, kuru bakır, tatil dönüşü ofise alışamadım, miğdem de bir yanmadır gidiyor, yanıbaşımda talcid, bu rüyalar da diğer taraftan hayırlısı...

2008-08-04T17:31:00.002+03:00

bazı insanlara kucağınızda kediyle oturuken ayağa bile kalkmadan veda etmek daha kolay gelir.
veda etmeyi sevmiyorum, bazılarına da veda ettiğime çok seviniyorum sonradan.
ne düşünüyorum biliyor musunuz
aslında her anın içinde bir veda var, zaman böyle icat edilmiş işte.
bunun her an farkındalığıyla yaşamak ise imkansız, hani sokakta bakmaya çekindiğiniz kendi kendine konuşanlar var ya,
işte çok farkındalık yüzünden bu hale gelmişler.
ama hiç farkında olmadan yaşamaya da yaşamak denmez.

dünya kendi etrafında ve güneşin çevresinde dönüyor .

alanis morisette konseri

2008-07-17T23:33:00.000+03:00

Geçen gün çok sevgili alanis morisette'nin konserine gittim park ormanda. ondan önceki hafta da aynı yerde travis'e gitmiştim. travis'te 7-8 milyon olan vodkalı içecekler elanis'te 12 milyondu. çantayı arkadasa verip cebine 10 milyon alıp 10 dakika sıra bekleyen ben, ancak biraya para yetirebilmiş, rezil olmayalım diye sonradan arkadasıma hediye edeceğim bira fişini almak zorunda kalmıştım. O değil de bu park ormandaki tuvalet kuyruğuna ne demeli? bunları bir kenara bırakırsak elanis cok guzeldi. Hayatımda ilk defa sahne önü bileti aldım. elanis'le tanışsaydık çok iyi anlaşırdık biz o bana "lal" ben de ona "el" derdim kesin. biraz kilo almış, toplanmış elanis'cim ama ona yakışmış, yazdığımız pankartı okuyunca utandı, bize el salladı, çok sevimliydi hareketlerinde her zamanki gibi çocuksu bir olgunluk vardı.
"alanis" aslında yunan ismi ama o kanadalı. babası "alan", kızına kendi isminin kız versiyonunu vermek istemiş ama "alanna" ismini pek sevmiyormuş derken derken birgün gazetede "alanis" ismini görmüş, ve böylece "alanis morisette" olmuş. babasının ismi lütfi, fikri olsaydı demekki elanis'in adı da sırayla ya lütfiye ya da fikriye olacaktı. Morisette'ler ailecek kendilerine has zaten. ikiz kardeşi wade de binbir çeşit yoga hocalığı yapan bir yoga müzisyeni aynı zamanda da reiki master'ı. elanis de oldukça ilgili bu tür şeylere.
konsere dönersek, en önden izlediğim için ayrı bir zevk aldıgımı söylemeliyim, benim boyum 1.60 dolayısıyla konserlerde birşeyler görebilmek için oldukca zorluk yaşıyorum. sahneyi görmek için ya en önlerde ya da en arkada olmak lazım. ortalarda bir yerlerde tosttaki kaşar gibi durmanın hiç anlamı olmuyor. önlerde alanis severler doluydu, hatta orda elanis'i bizden cok daha fazla seven bir arkadaşla tanıştık, kendisi muhteşem iyi bir insan, "şölen" isimli çikolata şirketinde çalışıyor, ben ona kısaca charlie diyorum. bize laf arasında çikolata sözü vermişti, bugün sözünü tutmuş, içi çikolata dolu kocaman bir koli göndermiş. acaip sevindim!!! saatlerdir yiyorum, şölen çikolataları bir harika, hiç atmıyorum vallahi süper. oldum olası ülkeri haz etmem zaten; almam, alanlada konuşmam. teşekkürler charlie!! ofiste, serviste ve mahallede insanlara çikolatalardan verdim, sayende kendimi noel baba gibi hissediyorum.

5 Temmuz istanbul konserinden ufak bir alıntı, "hand in my pocket" finali elanis mızıka çalarken.

emektar okul sıram.

2008-07-13T22:17:00.004+03:00

Ortaokulda bir sıramız vardı. Herkesin vardır ama bizimkisi başkaydı. Okulun ilk günü bütün sınıfları gezer ne yapar ne eder o sırayı bulurduk ve tekrar bizim sıramız olurdu.
-Mikroyumuşak uzaklarabaktaki yapmam gereken işin alarmını erteledikten sonra devam ediyorum-
Bugün bir anda; orta 1-2-3, lise 1-2-3'te hergün kollarımı dayayıp, yazı yazdığım, ders dinlediğim, miş gibi yaptığım, en sevdiğim arkadaşımla paylaştığım, üstüne dünyanın kopyasını yazdığım sıramı özledim. Bu sıra herhangi bir sıra gibi değildir, uzaktan öyleymiş gibi görünür ama aldanmayın.
En büyük yeteneklerinden birisi yazılan kopyaları kamufule etmesidir. bu sıra bir hayvan olarak dunyaya gelseydi bir bukelemun olurdu kuşkusuz.
Ama işte o gün kül yutmaz matematikçimiz Emel hocanın din dersinin sınavına gözetmenlik yapacağı kimin aklına gelebilirdi. Bütün sıraları tek tek kontol etmeye başlamıştı, biz de aceleyle yarım yamalak sildik. Kopyalar parçalı bulutlu istanbul gökyüzü gibi kalakaldı, biz de sevgili fisun'la (füsun değil, fisun) birbirimize bakakaldık.
Bizim din hocasıyla ilgili hatırladığım iki şey.
bir - cok saf bir adamdı, dersleri "hocam çok güzel sesiniz var bize biraz ilahi söyleseniz keşke" diye kaynatırdık, her dersinde tahtada
ders adı:din kültürü ve ahlak bilgisi
konu: bir ilahi bir marş!!
yazardı. adamcağız tenefüs zili duyulana kadar transa geçer ve söylerdi de söylerdi. her zaman ilk sırayı "sordum sarıçiçeğe.."ilahisi alırdı.
iki - çok saf bir adamdı, arada derslerde bize ahlak içerikli film seyrettirirdi, hırsızlığın ve yalan söylemenin çok kötü şeyler olduğunu bu filmler olmasa asla öğrenemezdim. bir gün elektirikler kesik olduğu halde bizi yine film seyretmeye götürdü. "hocam elektrikler kesik nasıl izleyeceğiz" dediğimizde, "olsun karanlıkta izleriz" demişti.
işte böyle saf bir adamdı fahrettin hoca.

başlığını unuttum

2008-07-13T21:41:00.004+03:00

yazı yazmak da resim yapmak gibi olsaydı ben yazınca ne anlamı olurdu acaba yazdıklarımın
bunu merak ediyorum.
önce bir eğri çizip sağına soluna başka eğriler çizerim
içlerini boyarım bazen boyalar birbirine karışır
bazen aralarına bant yapıştırırım karışmasınlar diye
insanlar de eğriler gibi
kafayı kaldırıp resmin neye benzemeye başladığına aldırmadan
resmi yapmak
yazdıklarını durup durup baştan okumadan yazmak gibi olurdu
nereye gittiğini bilmediğin bir trene binmek gibi
her tren bir yere gidiyor mu gerçekten?
her yer hep orda duruyor mu sanki?
ring sefer yapan otobüse binip son durağı bekliyorsan peki
belki zaman yanındaki koltuğa oturur ve sana biraz kendinden bahseder
nerden başlar acaba anlatmaya
zaman olmak iyi bir hafıza gerektirir
zaman olmak için seçmelere unutkanlar katılabilir mi?
o kadar açık fikirli bir yer var mı?
bilen varsa söylesin bir bilet alalım tek yönlü.
unutkan bir zamanın hüküm sürdüğü bir gezegen olsa
işler sarpa sarar mıydı acaba
tarih kitapları neye benzerdi
okurken okurken aklına birşey gelip de önceki sayfaya geri dönmek istediğinde
ilk sayfada olduğunu gördüğünde
kafan karışmaz mıydı?

camdan ayakkabı mı olur hiç

2008-07-09T20:41:00.012+03:00

"kurumsal" bir sirkette calıstıgım için herturlu kisisel bosluk, gunluk vs sitelerine giremiyorum, http'nin sonuna koydugum s'ler de artık fayda etmiyor.(https bazen bu numara işe yarıyor, kısıtlanmış siteler açılabiliyor).Ben de, 12.00-13.30 arası açılabilen bu tip siteleri yemek dönüşü, saatler 13.30'a vurmadan, bilgisayarım bal kabağına dönüşmeden, yeni sekmeler halinde açıyorum.Açıyorum da açıyorum, sonra okuyorum da okuyorum. Hayatta herşeyin bir yolu vardır. Uzun ya da kestirme, herneyse, yolu var, beni delirtmeyin.
Hal böyleyken, donatılardan not defterini açtım ve ordan yazıyorum. Sonra bir şekil kopyalarım artık.Neden not defteri, word falan değil çünkü evdeki bilgisayarımda ofis programlarına yer yok, sevmiyorum evde çalışmayı. iş hayatına atıldığım ilk 3 yıl başıma ne geldiyse zaten fazla mesailerden geldi. Hiç unutmam IBM thinkpad'i ilk aldıgımda ekranın ustundeki kucuk lamba bana cok sevimli gelmişti. Ne güzel bir işim var ne güzel bir bilgisayarım var gibi pamuk şekerli dünyamda yürürken sonradan esnek çalışma saatleri adı altında yaptığım fazla mesailerde o lambayı çok yakmıştım. O yüzden evde excel miş word müş işim olmaz. Excel bir erkek olsaydı eninde sonunda aramızda bir ilişki olurdu, mutlaka sevgili olurduk bir dönem. Ben annemle bile bu kadar vakit geçirmedim.
Şimdi masamdaki takvime bakıyorum, işaretli günlere. Yaz geldi ya işte hemen hemen her hafta bir dugun, bir konser var. Dugun dernek işleri gercekten zahmetli ama herkesi özenmiş ve mutlu görmek hoşuma gidiyor. Oysa çocukken sadece kendi dugunume giderim gidersem diye anneme nasıl da mızmızlık yapardım. Bir de rugan ayakkabılar vardı düğünlerde bayramlarda falan giyilen. En son ayakkabı o kadar acıtmıstı ki ayağımı cıkartıp coraplarla yurumustum o gunden sonra rugan ayakkabı alınmadı bana. Ben küçükken gelinlerin cam ayakkabı giydiğine inanırdım. heyecanla görmeye çalışırdım eteğin altından, her keresinde de hayat kırıklığına uğrardım göremeyince.atış serbestti o zaman, camdan ayakkabı mı olur hiç.

kümülatif uykusuzluk

2008-07-03T18:45:00.004+03:00

Boş sokakta yururken fırsattan istifade gozlerimi kapatıp uyukladığım gunlerdeyim. geç yatıyorum sürekli. kötü bir alışkanlık oldu bu. akşamüstü saatlerinde keyfim yerine geliyor, aksama duzelmiş oluyorum, bu sefer uyumak bilmiyorum. sabah tekrar sürünmece işe gelip uyuklama. uyku stoklamam gerekli.
keşke şehrin arka sokaklarında mistik dükkanlar olsa. bu dükkanlarda tombul kavonozlarda sıkıstırılmıs uykular satılsa. renk renk fosforlu , açınca hafif dumanı tütse şöyle. mesela etiketleri olsa; " bir bebegin 15 saatlik deliksiz uykusu", "hamile bir annenin ruyasında bebegini gordugu deliksiz uykusu","bir askerin teskeresinin geldiği günü gördüğü nöbetsiz uykusu", "yeni mezunun çok istediği işe kabul edildiğini gördüğü uykusu" ya da "bir yıldır hiç durmadan çalışanın 15 günlük tatile çıktığı uykusu"..
böyle bir meslek olsa. benim işim uyumak ve insanlara uçtuğum, bulutların arasından geçtiğim, en sevdiğim yemekten tabak tabak yediğim, en sevdiğim şarkıyı karaokede söylediğim, merkez bankasını soyduğum paralarla kendime bir ada aldığım, 3 dilekli cinle karşılaştığım, johnny deep'i' jim struggles için terk ettiğim ve helikopterle annemlerin yanına gittiğim rüyalarımı satsam. 8 saat mesai uykusu, 8 saat normal uyku, kalan 8 saatte de ruyamda bile yapamadığım şeyleri yaptığım bir hayatım olsa.
Aslında birkaç gün 10 saat uyusam da olur. evet bu daha mantıklı. öyle uyuyarak hayat mı geçer canım, saçmaladım.

yarım işler

2008-05-27T21:40:00.000+03:00

bişiler yazmak için buraya geldim. yazacak bişi bulamadım.
yaz miskinliği..
yazı yazma miskinliği..
ilham verir belki diye taslak halinde kalan eski yazılarıma bakiyim dedim. bu yazıların sayısı hiç de az değilmiş bu arada. klasik ben, yarım kalan işleri çok severim. bir işi yaparken başka işe başlarım. başlamak bitirmenin yarısı derler. bitirmek de diğer yarısı o halde. ama kronoloji önemli. bitirdiğin birşeye başlayamazsın değil mi? şimdi size 6 mart 2008'de yazdıgım ama yayınlamadıgım taslağı olduğu gibi kopyalıyorum:
....................................................................
1 aylık kalkınma planımı acıklıyorum

bisiklet alınacak
foto makinasına objektif alınacak
bunları yapabilmek için işe gidilip gelinmeye devam edilecek
yaz tatili için plan yapılacak
99 luftballons sarkısı ezberlenecek
yaglıboya tablo tamamlanacak çerçeveletilip salonunun duvarına asılacak
.........................................................................................................

şimdi bakıyorumda... vay be! kendimi utandırdım adeta..! bu yapılacaklar listesini tamamen unutmuştum ama şarkı ezberleme dışında bu dediklerimin hepsini yapmışım. inanılır gibi değil.

- bisiklet alındı mı? evet alındı. Mavi bir sedona borla aldım, evet biliyorum hayatınızda duymadınız bu markayı ama ben aldım diye demiyorum, süper bir bisiklet. artık ayaklarım yerden kesildi (baba umarım okumazsın bu yazımı, evet evet kaskım var, arabaları da mecbur kalmadıkca sollamıyorum). 3 haftadır her haftasonu istanbul'un çeşitli yerlerine gittim geldim (beşiktaş'tan beykoz, belgrad ormanı, tarihi yarımada). detaylara girmeyeceğim anlatacak cok sey var ama çok eglenceli. tek sorun bisikleti 3 kat yukarı tasımak zorunda kalıyorum, buna bir formül bulmam gerekli.
- objektif: 2.el bir tamron aldım. hem ucuza oldu hem de temiz. hayatımda ikinci defa 2.el birşey aldım.yıllar önce rus pazarından gökkuşağı renginde bir plaj cantası almıştım. konuyu dağıtmayalım, objektiften çok memnunum.
- evet hala istifa etmedim.
- yaz tatili için planımı yaptım, biletimi aldım, sanırım acaip bir seyahat olacak, bakalım.
- sarkıyı hala ezberleyecegim, vazgecmedim.
- en az iki sene önce aldığım ince uzun tuvale en sonunda birşeyler yaptım. ama tabiki tamamlamadım. bir sure salonda bir kosede durdu.en sonunda gecen aksam eve gelen arkadaslarım bunu asalım dediler. iyi dedim. antreye astık, tablo yarım, %25'i beyaz hala. ama gözüm alıştı, indirirsem en fazla boş kalan yerlerini beyaza boyarım (!), üstüne de koruyucu bir vernik sürerim.

susamış bardak- stop motion

2008-05-03T17:52:00.007+03:00

ilk stop motion denememizi geçen gün yaptık. bir fikir, bir fotoğraf makinası, bir tripod, bir bardak, biraz renkli hamur, bir sürahi, biraz su, süt ve likör, bir şarkı, windows movie maker programı, iki kişi. çok eğlenceli bir iş herkes yapabilirmiş, bakalım devamı gelicek mi!

ekleme:
yalnız, güzel ve oldukca garip olan ülkemde youtube engelli oldugumuz için biraz uzun yoldan burdan da izlenilebilir.

hayallerimin fon müziği

2008-04-21T00:28:00.007+03:00

umarım herkes hayatının tadını çıkartıyordur! bir sene sonra anlamı kalmayacak şeylere kafa yormuyordur. çoğunlukla gülümsüyordur yada gülüyordur. ve hayatında en az bir kere çok sesli kahkaha attığı için ihtar almıştır.

evet bu sarkıyı da buraya koydum gitti, hayallerimin fon müziği :)

çek çek kürekleri mavi nehirde

2008-04-05T00:17:00.010+03:00

şu hayattan öğrendiğim bir kaç birsey,

1- bir haftada 3 kere evinizin anahtarını kaybederseniz anneniz anahtarınızı boynunuza asar, bu şekilde kapıyı açmak gerçekten zordur.
2- dinlediğiniz müzik moleküllerinizin ahengini belirler
3- uyku uykunun mayasıdır, ayrıca uyku stoklanabilir birşeydir.
4- sürekli aramanız gereken ama aramadıklarınız için boşuna üzülmeyin, sizi de araması gereken ama aramayan insanlarla bunun bir karmasını yapın gitsin.
5- bir işi bitirmeden başka bir işe başlamak iki işin toplam bitiş süresini uzatır
6- sonradan zaten okuyamayacağınız bir şekilde yazdığınız notları sırf ilgili görünmek için boşuna tutmak komik görünür.
7- müzik çaların shuffle modu tam da dinlemek istenilen şarkıları çalıyorsa onun da bir bilinci olabileceğini gösterir.
8- her zaman açık fikirli olmakta fayda vardır önyargılı olmak çok ender zaman kazandırır
9- haftaiçi gece dışarı çıktığınızın ertesi günü işteyken bir daha asla böyle çıkmam falan demek ne ilk ne de sondur.
10-hiç gidilmedik yerlere gitmek ne güzel bir şeydir
11-istemeye istemeye hatır için yapılan şeyler hatıra falan geçmez.
12-kendi sesinizi çekip mutlaka dinleyin, bunu bir de bilgisayarda tersten dinleyin.
13-aynalar çok önemlidir, kendinize bir adım dışardan bakmanızın başka bir yolu yoktur, ayrıca iki aynayı karşılıklı koyarsanız kendinizin sonsuz halini görürsünüz
14-dünyanın döndüğünü göremezsiniz ama gözlerinizi kapatıp biraz bekleyince bunu hissedebilirsiniz burda tabi herşeyde olduğu gibi niyet çok önemli.
15-en sevdiğiniz 47 şarkıyı bir cdye çekin ve çantanıza atın, arada sırada içinizden geldikçe birilerine hediye edin
16-diploma töreninize gitmeyi evde bilgisayar oynamaya tercih etmeyin, hayatta bir kere olacak şeylere dikkat etmekte fayda var.
17-bana kimse tavuk diyemez gibi çeşitli triplere girip hayatınızı zorlaştırmayın
18- 18 yaşına kadar yaş büyütmek, sonrada küçültmeye başlamak ortalama yaşınızı 18 yapmaz
19-sabah kalkılması gerekenden 5-10 dakika erkene kurup saati, uyanınca ruyada ne görüldüğünü hatırlamaya çalışmak ve bunları hemen yatağın dibindeki kalem kağıda yazmak eşsiz bir arşiv olur.
20-distileyle fermanteyi karıştırmak iyi bir fikir değildir
21-tadı güzel olan pek çok şey kuvvetle muhtemel sağlığa da zararlıdır

devam edecek

24-duşta diş fırçalamak eğlencelidir
25-komşularınızla iyi anlaşmakta fayda vardır, evinizi su basarsa çok yardımcı olabilirler
27-zeytinyağlı yemeklerin tadları piştikten bir hafta sonra birbirinin aynısı olur, ayırt edemezsiniz, ilk bir haftada yemekleri tüketmek gerekir.
28-şöförü lafa tutmayın

manyak komşu, aynasızlar ve irlanda günü

2008-03-30T00:21:00.009+02:00

bu aralar enteresan şeyler oluyor. geçen hafta bugün sabahı taksim karakolunda ettim, bugun de üst komşumla bütün günü hastanede geçirdim (hastaneden bahsetmek istemiyorum). bu gece dışarı çıkıcaktım ama başıma bi iş bulurum diye çıkmadım.. geçen hafta st.patricks gününü kutlamak için irlandalı bir arkadaşım evinde parti verdi. taxim'de bulustugum başka bir arkadasımla önce bişiler içelim ordan katılırız derken saati 12 etmişiz, eve ancak gidebildik. ben de taksimde oturdugumuz yerden eve kadar zor yuruyebildim acaip sıkışmışım (!) neyse sokağa geldik hangi evdi şu bu derken bir öğrendik ki bizimkiler evden cıkıyorlarmış, aşağıda beklerken ben daha fazla dayanamadım ve ev sahibi arkadasımı kapıdan çevirdim ve ben lavaboyu kullanayim diye yukarı cıktık. asansör çatı katına çıkmadığı için evin bir alt katında indik. direk alt komşuyla burun buruna geldik. adam bizimkilerin gürültüsünden epey rahatsız olmuş ki arkadaşıma direk saydırmaya başladı. bizimkisi türkçe bilmediği için hiçbirşey anlamıyor ama tabi adamın pek de hoş bişiler söylemediğinin farkında. ben de hadi gidelim ya boşver diyorum ama komşusuyla da arası kötü olsun istemiyor adamla konuşmaya çalışıyor. derken adam karşılıksız küfretmekten iyice delirdi bizimkine tokatı patlattı. adam bizimkinin omuzuna ancak geliyor bu arada. zaten az evvel millet inerken de kapıya çıkmış ama kusura bakmayın rahatsız ettiysek cümleleri karşısında önemli değil demekle yetinmiş. bizi iki kişi yakalayınca gaza geldi kesin. neyse bir iki üç tokattan sonra bizimkisi adamı evinin içine doğru ittirmekle yetindi sadece. adam içerden silahıyla döndü. yuh artık. yuh. olmaz ki canım böyle şeyler. yani çalarsın kapıyı sessiz olun falan dersin dimi önce? jeff'i asansöre cekmeye calısıyorum, nafile. adam silahı elinde sallayıp duruyor, içerden karısı çığlık çığlığa.
ya benim burda ne işim var.
silahın kabzasıyla adam jeff'in kafasına vurdu. her yer kan içinde.
bu gerçekten oluyor mu?
jeff adama en sonunda geçirdi. adam silahı elinden düşürdü. yumruklar tekmeler. ben de silahı ayağımla merdiven boşluğuna doğru ittirdim, ne biliyim aklıma iyi bir fikir gibi geldi.. silahlardan nefret ederim. neyse aşağı indik. bizimkiler gürültüleri duymuşlar ama bizden şüphelenmemişler. görünce şok oldular. hemen 155 i aradım. 155'in polis imdat olduğunu bildiğimi bilmiyordum, bir anda çevirdim gitti. neyse adam bu arada aşağı inip özür falan dilemeye başladı. ben de fırsattan istifade jeffin kız arkadaşıyla eve çıktım, ama sırası mı demeyin ölmek üzereydim.
arabın derdi kırmızı pabuç.
polis geldi, önce hastaneye ordan karakola.. karakoldaki tiplemeler zaten ayrı bir hikaye. ifade vermek için beklerken içerden müzik sesi geliyor, cranberries...bu nasıl ironi böyle, irlanda günü kutlamalarının karakolda bitmesi ve orda cranberries çalması. yuhannes. neyse ifade verdik.. ifade bsayarda yazıyor, tam kaydedicek bsayar kapanıyor. iki kere. polisle yazıcıyı diğer bilgisayara bağlıyoruz, onda tekrar yazıyoruz. ya benim burda ne işim var. polisler bir alemler yahu..hem ciddi durmaya çalışıyorlar hem de yaptıklarından sıkılmışlar belli ki muhabbet açmalar dert yanmalar, fındık fıstık ikram etmeler, beraber fotoğraf çekilmeler aman facebook'ta taglemeyin demeler. bir dahaki sefere çaya bekleriz, paskalya yumurtalarınızı da alın gelin demeler. çocukların coğu zaten öğretmenmiş ama iş olmadığı için polis olmuşlar. hey allahım..
hayat gerçekten garip, jeff'le tuvalet derdine yukarı geri çıkmasaydık bunların hiç biri olmayacaktı. benim yüzümden oldu demek fazla melankolik olur ama sebep oldum bir şeklide. her neyse. komşularınızla iyi geçinin, sinirlenip fevri hareketlerde bulunmayın çünkü karşınızdakinin ne kadar manyak olacağını bilemezsiniz, bir de çişinizi tutmayın.

şimdi öğrendim, her sene chicago nehri st.patricks gününde yeşile boyanıyormuş.

bir gram pamuk 23 gram su tutar

2008-03-06T15:59:00.003+02:00

21 gram diye bir film vardı
canlıların ölürken 21 gram hafiflediklerinden bahseden
ruhlar da bedenler gibi ağırlaşarak gidiyorsa buradan
dünyanın giderek hafiflediğini düşünüyorum

karamsar bir yazı gibi oldu, halbuki hiç öyle bir niyetim yoktu, yani ne güzel dünya hafifliyor falan demek istemiştim. hafif dünya herkesin iyiliği için, ne de olsa insanlar dünyanın yükünü omuzlarında taşıyorlar.

onbin

2008-02-29T14:47:00.002+02:00

eğer hergün bir baloncuk olsaydı.
bugün tam onbin baloncuk yuttum derdim.

bugün tam 10bin gündür dünyadayım. 11bin gün önce nerdeydin deseniz hiç bi fikrim yok.
geriye dönük hatırlamaya çalışsam kaç farklı gün hatırlarım bilemiyorum hayatım birçok insanın olduğu gibi replika günlerle dolu.

simdi normal insan beyni şöyle çalışıyor; benzer günler aynı dosyanın içine giriyor ve hooop bir güzel zipleniyor, sonra ilgili çekmeceye yerleşiyor. mesela sıradan bir iş ya da okul günü, çok farklı bişey olmadıysa bunlar tek bir gün gibi hatırlanıyor. böylece hafızada az yer kaplıyor, farklı günler için yer açılmış oluyor. standart günlerin farklı birşeyler olan kısımları da ayrı bir dosyaya kopyalanıyor ki arada kaynamasın, mesela değişik birşeyler yaşadığınız günün sabahı nasıl uyandığımızı hatırlamıyoruz ama o gün otobüse binip uyuya kalıp alakasız bir yerde uyandığımızı hatırlıyoruz. işte bizi biz yapan şeyler bugüne kadar yaşadığımız böyle değişik hatıralar bence.
sonra hatırlama mevzusu.. geçmişe dönmek istediğimiz zaman hatıralar fihristine bakıp aradığımız hangi çekmecedeyse ona göre açıp hatırlıyoruz. bazen çekmecede başka birşeyle karşılaştığımız oluyor, birşeyi hatırlamaya çalışırken aklımıza başka birşey gelme hali bu olsa gerek.
herşeyi hatırlayan unutmayan insanların fihrisiti düzenli, el yazıları da güzel. unutkan insanların fihristleri de üstüne su dökülmüş, mürekkepi çıkmış, sayfalarının kenarları kıvrılmış, bazı sayfalar eksik, el yazısından bahsetmiyorum bile..
benim fihristin işleyişini çözebilmiş değilim. bazen durup dururken aklıma cok alakasız birşeyler geliyor; gereksiz, arada kalmış, son on senedir hiç hatırlanmayıp nedense bugün arkeoloji kazısından fırlamış gibi bir anda akla gelen acaip detaylar..peki hiç unutulmayacak olaylar ve insanlara dair hiç bir iz kalmamasına ne demeli.. bir de rüyamda mı gördüm, yaşadım mı yoksa sadece hayalini mi kurmuştum acaba reyonu var bunlar en fecisi..!

dünyada 10bininci gününü kutlayan kaç insan vardır bilemiyorum ama onlardan birisi olduğum için mutluyum, ve bugünün herhangi bir doğumgünümden cok daha anlamlı olduğunu düşünüyorum :)

9999

2008-02-28T13:45:00.003+02:00

bugün
4 haneli son günüm

ekleme:
youtube engeli için burdan da izlenebilir.

2008-02-17T03:14:00.009+02:00

sana göre ordayım bana göre burdayım
sana göre başkasıyım bana göre kendimin ta kendisiyim
sağında değilim solumdasın diyorsun
bence senle olsa olsa karşılıklı oluruz
sana göre yersiz, bana göre evsiz
sana göre hırsız, bana göre şanssız
sana küçük gelen, bana büyük geliyor
senin karanlık dediğin bence siyah
orda gece burda gündüz
senin için geç benim için çok erken
senin vazgeçtiğin benim fırsatım
senin dönüş yolun benim başladığım yer
benim hergün yaşadığım, senin hayalini kurduğun
senin bağımlı olduğun benim bi haber olduğum

müzikli yastık

2008-02-07T11:47:00.001+02:00

geçen sabah yine uyandım. farklı olan,yastığımdan müzik sesi gelmesiydi. ne kadar iyi bir fikir dedim çalar saat yerine müzik çalar yastık.

-uyanmak için birebir. ya da tabi uykuya devam etmek için, ne çaldığına bağlı. susturmak için yastığa bir yumruk, alarımı durdurmak için 3 yumruk. çok iyi bir fikir -

neyse derken bunun aslında alt komşumun televizyonundan gelen türkü sesi olduğuna karar verdim. algılarım giderek açılıyordu.biraz kıpırdandım. sonra birşeyin üstüne yattığımı farkettim. sonra hatırlamaya başladım.

bugünlerde rüyalarım yeterince renkli değil, fona müzik eklesem nasıl olur diye cok sevdigim surekli bozulan, sevgili ipod'um gün ışığıyla birlikte uyumuştum. bir şekilde sabahı etmişiz, sabah ben kıpırdanınca kendiliginden çalmaya başlamış olmalı. fon müziği şurda dursun rüya bile göremedim. ama çok sevdigim bir sarkıyla uyanmış oldum. radyolu saatimi bulmamın zamanı gelmiş.

across the universe day

2008-02-04T00:56:00.002+02:00

"Contact" diye bir film vardır, izleyenler belki hatırlar filmin başında dünyadan uzayın derinliklerine doğru giden bir görüntüyü; fonda, günümüz şarkılarından giderek nostaljik şarkılara bırakan şarkılar eşliğinde izleriz.. güneş sisteminin iyice dışına çıktığımızda artık derin bir sessizlik kalır.. insanoğlunun yıllardan beri sürekli uzaya gönderdiği radyo yayının yolculuğu burada biter, radyonun henüz keşfedilmediği döneme gelmiş oluruz.. çok etkileyici bulurum hep bunu..
contact intro
Bilmiyorum bundan esinlediler mi ama NASA, 4 Şubat 2008'de 19.00'da (EST) Beatles'ın Lennon besteli muhteşem şarkısı "Across the universe"' ü, K.Kutup Yıldızı Polaris'e doğru yayınlayacakmış. Türkiye saatiyle 5 Şubat'ta sabaha karşı 2'de yola çıkacak şarkı, ışık hızıyla, saniyede 300 bin km hızla giderek 431 yıl sonra Kutup Yıldızına ulaşmış olacak.. Gezegende bir çok beatles severin harmoni içinde aynı anda bu şarkıyı dinlemesi bekleniyor, buna ben de dahilim tabi! Paul McCartney bu olayı heyecan ve şaşkınlıkla karşılayıp "uzaylılara sevgimi iletin" demiş..

Şarkının kaydedilişinin 40.yıl, NASA'nın kuruluşunun da 50. yıl dönümünü kutlamak için daha iyisini düşünemezlerdi heralde. umarım yolu açık olur, gezegen, kuyruklu yıldız, astreoid kuşağı gibi bişiler yolunu kesmez, müzik sever uzaylılara, hatta John Lennon ve Carl Sagan'a da bir şekilde ulaşır...

...sounds of laughter shades of earth are ringing
through my open ears inciting and inviting me
limitless undying love which shines around me like a
million suns, it calls me on and on
across the universe
jai guru de va om
nothing's gonna change my world..

Starálfur -Staring Elf

2008-01-31T00:52:00.001+02:00

bulutsuz bir gökyüzü büyük bir boşluk var üzerimizde
yağmur beklemek saçma, yağmur duasına mı çıkacağız yani
yağmur yağmaz demiyorum yıldızlar görünür akşam olunca diyorum
milyonlarca yıldızın ışığına tek bir yıldızın ışığını tercih edenler de var tabi

seçim meselesi

gündüz mü gece mi?
yağmur mu yıldız mı?

gece seçtim diye gündüz olmayacak mı
yıldız seçtim diye yağmur yağmayacak mı

lafım güneş varken yıldızları göremeyenlere.

Blue Night Over The Sky Blue Night Over Me Dis-Appeared Out Of The Window Me With Hands Hidden Under My Cheek I Think About My Day Today And Yesterday I Put On My Blue Nighties Go Straight To Bed I Pull The Soft Covers Over Close My Eyes I Hide My Head Under The Covers A Little Elf Stares At Me Runs Towards Me But Doesn’t Move From Place - Himself A Staring Elf I Open My Eyes Take The Crusts Out Stretch Myself And Check (If I Haven’t) Returned Again And Everything Is Okay Still

There Is Something Missing Like All The Walls. by Sigur Ros.

tabak, kitap, kılık ve dolap

2008-01-16T16:59:00.000+02:00

bazı insanlar tabaklarına bitiremeyecekleri kadar cok yemek alır
bazıları hiç okumayacakları kitaplar alır
bazıları sene de bir kere giyecekleri kıyafetler alır,
rafları, dolapları böyle şeylerle doldururlar
bazıları pek de haz etmedikleri kişilerle birlikte olur
haz etmedikleri evlerde oturur
haz etmedikleri meşguliyetler edinir
bazıları da tatil günlerinde evden çıkarlar nereye gideceklerini bilmeden ..

bana gelirsek, çok haz ettiğim bir işim yok belki ama hiç hazetmiyorum desem haksızlık olurdu, boş günlerimde de nereye gideceğimi bilmeden evden çıktığım çok oluyor..
en sevdiğim t-shirt'üm orta 2'den beri değişmedi.
ama nadiren annem üzülmesin diye çok giymeyeceğim şeyler aldığım oluyor.
yemek yemeyi çok seviyorum.
hayattan, insanlardan ve olan biten şeylerden ne istediğimden pek emin değilim.
ama ne istemediğimi biliyorum en azından :)

Dün cep telefonumu evde unutmuştum, bugün de cüzdanımı

2008-01-11T10:27:00.000+02:00

Bu sabah yine işe geç kaldığım için taksiye bindim. Taksici, İstanbul'daki kötü şöförleri döverek adam etmeyi kendine misyon edinmiş, kabalığa ve haksızlığa hiç tahammülü olmayan bir adamdı. Neyse, derken bizim ofise yaklaştık ben de şuralarda iniyim derken baktım çanta boş. neyse ki adam sabırla beni bir 10 dakika bekledi, ben de güvenlikten birilerinden borçlandım. taksici beni dövmedi ayrıca insanlık hali olur önemli değil diye beni teselli etti. böylece hem güvenlikteki popülerliğim hem de taksicilere olan inancım artmış oldu.

dünya güneş çevresindeki bitiş çizgisinden bir kere daha geçerken..

2007-12-31T10:29:00.000+02:00

Sevgili blog okurlarım,

Sizlerle iyisiyle kötüsüyle güzel, bol bloglu bir yıl geçirdik, seneye blog'umla ne kadar ilgilenebilirim bilemiyorum, elimden geleni yaparım ama geçen seneki kadar bereketli geçmeyebilir. Lütfen moralinizi bozmayın, benim yazılarım olmadan da dünya dönmeye devam edecektir.

Benim için paraşütle atlamak veya dünyanın sonuna gidip gelmek topluluk önünde konusmaktan cok daha göze alabileceğim şeylerdir. Bu açıdan aslında sizlerin sayıca hiç de çok olmaması, hatta belki de hiç olmaması, (sayfamdaki tek yorumu ev arkadasıma zorla yaptırdığımı düşünürsek) aslında bana cesaret veren bir konu. Sizi kimse dinlemezken konuşmak çok daha basit, şöyle ki; evde kimse yokken aynanın karşısında saçma sapan danslar yapmak bir klübe gittiğinizde edeceğiniz danstan çok daha eğlencelidir.

31 Aralık 2007, 23.59'dan önce bu yazıyı okuyan herkese, ismini Mars'ta bir kratere vermesini veya orion galaksisinde 3 ay manzaralı bir gezegende dubleks bir eve sahip olmasını sağlayacağıma temenni ederim. Eğer kaçırdıysanız üzülmeyin belki günün birinde zaman makinası keşfedilir.

Şimdilik keşfedilmediğine göre belki de 2008 değerini 2007'den daha iyi bilebiliriz. Herkese dilediği gibi bir yıl geçirmesini, bu yıl için mutlaka birşeyler dilemesini ve bunların gerçekleşmesi için biraz kafa yormasını diliyorum.

Bir de saatler 12'yi vurduğunda parlak birşeylere bakın, güzel şeyler düşünün, yanınızda sevdiğiniz birileri olsun, güzel bir şarkıyla girmeye çalışın..

merhaba güle güle

2007-12-30T01:44:00.000+02:00

cuma gunleri cok özeldir. cumartesi de öyle ama cumayı daha güzel yapan cumartesidir, cumartesiyi de cuma kadar güzel yapmayan pazardır.cuma ve cumartesi en güzel gün olmak için yarışırken, pazar ile cuma iyi arkadaslardır (düşmanımın düşmanı dostumdur gibi) . pazar günü hakettiginden cok daha az sevilen günken, pazartesi hakettiginden bile daha az sevdiğim bir gündür. benim pazartesiyle kişisel problemlerim var, haftanın ilk iş günü olması dışında, bir ayrılığın da bu güne gelmesi pazartesiye olan inancımı iyice yitirmeme sebep olmuştur.

şimdi türkiye'deki ortalama insan ömründen yola çıkarsak, 71,2 yıl; hayatımızdaki haftanın günlerini yaşama sayımız 500 kere oluyor;
(71,2 yıl x 365=25.988 gün , 25.988/52=500 kere pazartesi veya cuma)
artık günlere ve hangi gün doğduğumuza göre formülü düzenlemedim, çok fark etmez, zaten olasılık işi bu kaldı ki ben 71,2 yıldan daha iyisini yapabiliceğimizi düşünüyorum . ayrıca sayılara takılmamak gerek içerik önemli değil mi sonuçta..

nerde kalmıştık..

haftanın hergününü insanların ortalama 500 kere yaşadığı bi ülkede yaşıyorum. ilkokul öncesi pazartesi yada cuma benim için hiç farketmiyordu ( ama mesela lisedeyken pazar akşamları star'daki parliament pazar gecesi sinemasını sunar jingle'larını dün gibi hatırlıyorum, o kopru manzarası kadehdeki içkiler vs.), evet, ilkokul diyordum, gün kavramının gelişmediği okul öncesi ilk 7 yılı hesaplamadan çıkarmak istiyorum, bu da 49 kere yapıyor, yani farkında olarak geçirdiğimiz ortalama günleri yaşama sayımız 500-49=451 kere oluyor.

şimdi heman'in sonundaki gibi bugünkü bölümden neler öğrendik kısmına benzeyecek ama, bence pazartesilere o kadar kötü olmayalım, cuma'ları çok şımartmayalım, 451 çok da fazla bir sayı değil, hayat bir durak da değil, bir yolculuk (bknz. aerosmith-amazing-life is a journey not a destination) aynı günde takılı kalamıyoruz, o yuzden tek bir güne fazla yatırım yapmasak, çok beklenti içinde olmasak, sanki daha iyi olur gibime geliyor. sonra, "ah! cuma günü de helak oldu" gibi hayal kırıklıkları yaşamayız.

bu arada dün cumaydı ve ben saat 4 'te insanların tuzlama-işkembe içtiği bir masada uyuya kaldım, çok da eğlendim.

edit:

vakti zamanında öss'de matematikten full çekmiştim buna kim inanır!

yukarıdaki matematik hesaplamalarında epey çuvallamışım, starcrossedjack'e tesekkurler, o olmasaydı hepiniz hayatınızda ortalama 451 kere cumanız var sanacaktınız oysa ki;

( 71,2 yıl- 7 yıl [bilinçsiz çocukluk dönemi] ) x 365=23.433 gün , 23.433/7 = 3.347 kere pazartesi veya cuma)

tebdili mekanda ferahlık vardır

2007-12-19T10:42:00.000+02:00

Bugun her zamankinden 10 dakika gec cıkıp her zamankinden 15 dakika önce işte oldum, aman allahım ne guzel ne guzel... sokaklar ve yollar boştu, tabi ki göreceli olarak, bu sehirde daha az insan olmalı gerçekten..bu azaltma isine kendimle mi baslasam demeden edemiyorum..
Bugun arife gunu, bayram baslıyor, butun ulke icinde herkes kose kapmaca oynar gibi bi yerden bi yere gidicek..gercek su ki hergun bayram olsa ben hergun bir yerden bir yere giderdim ne derler bilirsiniz "tebdili mekanda ferahlik vardir". Gezmek iyidir, bana cok iyi gelir..

değişik düşme teknikleri

2007-12-16T20:56:00.003+02:00

ilk yazı da boyle olur mu demeyin
bir keresinde en iyi arkadaşımın ve kuzenimin gözü önünde kendi paçama takılıp düşmüştüm.
evin içinde ordan oraya yürürken kısa ve bol paçalı pijamam az daha kafamı kırmama sebep oluyordu.
insan kendi paçasına takılır mı?
bağcığına basıp düşmekten farkı yok aslında, insanın kendi içinde paradoksa girmesinin bir yolu diyebiliriz.
evet işte bitti.